Je moet blijven lachen

Nellie Verkeste Cliënt SVRZ Simnia in Domburg

 Nellie Verkeste, 90 jaar, woont in Simnia in Domburg. Na een reeks kwalen is zelfstandig wonen er niet meer bij. Ze is er niet minder opgewekt van geworden.  

'Ze doen hier hun best. Dat is het belangrijkste. Dit is mijn thuis. Ik heb zelf beslist dat ik hier kwam wonen. Ik heb niet gewacht tot anderen de knoop doorhakten. Ik heb een kamer op de begane grond en een plekje buiten om naar de paardjes te kijken. Dat is toch anders dan op een verdieping over een hekje hangen.’

 

‘Ik ben van de overkant. Van het goddeloze landje van Cadzand. In de oorlog stond het hier in Walcheren onder water. Dat was niks zo’n waterwoning; de ratten liepen over de vloer. Je kon geen kant op. Op 13 januari 1947 hebben we toch de overstap gemaakt. Hier kon mijn Jan als meubelmaker aan de slag.’

'Ze doen hier hun best. Dat is het belangrijkste.

 ‘We waren altijd samen. Mijn man was meer kunstenaar dan meubelmaker. Hij kreeg allerlei bijzondere opdrachten, tot werkelijk monumentale meubels toe. Ik was het onbezoldigde knechtje. Schuren, lakken, in de was zetten... Leuk werk. En gezellig, zo samen bij het kacheltje in zijn werkplaats. Na zijn dood ging ik er nog vaak zitten.’

 

‘Ik kan mijn mondje roeren. En ze luisteren ernaar. Ik ben een lastige eter en volgens zo’n dieetmevrouw nam ik te weinig koolhydraten. Hoe ben ik dan 90 geworden? Discussie gesloten! Ik eet op mijn kamer, maar merkte dat ik soms extraatjes miste. Ik heb daarover aan de bel getrokken en het was meteen geregeld. Met een welgemeend excuus!’ 

Suggesties?