Het leven blijven genieten

Paul Verschraegen Cliënt De Vurssche in Axel

Paul Verschraegen (76) woont in De Vurssche in Axel. Hij is halfzijdig verlamd, maar voelt zich nog een compleet mens. Schilderend en fluitend gaat hij door het leven.  

‘Mijn vrouw komt alle dagen

In de drie jaar van mijn ziekte heeft ze geen dag overgeslagen. Als onze dochter moet werken, geeft ze haar moeder een lift . Of de kleindochter rijdt. En de buurman die hier bij zijn vrouw op bezoek komt, zit alsmaar alleen in de auto. Samen komen, maakt het ritje toch gezelliger.’

‘In de put zitten heeft geen zin

We maken er het beste van, mijn vrouw en ik. Zo’n beroerte komt als een donderslag bij heldere hemel. Ik had drie dagen geploegd, lekker met schlagermuziek aan. ’s Zondags fi etste ik door de polder, nieuwsgierig hoe andermans land erbij lag. Th uisgekomen ging ik op de keukenbank zitt en. Even later lag ik op de grond. Pats boem!’

 ‘Ik houd wel van een geintje

Een dag niet gelachen is inderdaad een dag niet geleefd. Met m’n scheve mond,, mijn lamme arm en weigerende been heb ik tijdens de revalidatie al lol gehad. Met een grote nep-spin de verpleegsters bang gemaakt. Of hen natgespoten met de douchekop. Maar nooit onaardig. Zij niet, ik niet.’

‘Ik houd hoop, Nog steeds ga ik een beetje vooruit

Mijn hand wordt nooit meer goed. Maar mijn vriend, die vierpotige wandelstok daar, gaat me helpen stukjes te lopen. En er zijn altijd nog mensen die slechter af zijn. De zusters hebben hun handen vol aan ons allemaal. Hard werken en toch lief blijven…ik geef het je te doen.’

Suggesties?