Gelukkig weer rust in het hoofd

Martijn Dielens Cliënt

Hij is blij met z’n nieuwe thuis. Martijn Dielens is 36 en heeft een verblijf in woonzorgcentrum Dalemhof in Tholen. Hij voelt zich nog niet als een vis in het water te midden van bejaarden. Dat zou teveel gezegd zijn. Maar hij vindt er rust en regelmaat. En de mensen kijken hem vriendelijk aan.

Zonder goede opvang zou Martijn allang dood geweest zijn. Dat weet hij zeker. Maar liever kijkt hij niet uitgebreid terug. Want daar ligt een leven met vooral diepe dalen. De toppen zijn kortstondig en blijken achteraf nep: dranken drugs hielpen hem om zich goed te voelen. Het was een vlucht waaraan hij, zonder dat te beseffen, als dertienjarig jochie begon met z’n eerste jointje. Gelukkig is dat verleden tijd. Een afgesloten boek, net zo goed als z’n zwerftocht van crisis naar opname naar crisis.

 

‘Ik ben niet langer ziek. Mijn handen trillen niet meer. Geen toestanden! Als het even wat minder met me gaat, probeer ik dat zelf op te lossen. En ik weet dat ik op hulp kan rekenen, als dat nodig is. Elke dag komt m’n begeleider wel even langs'.

Het is even wennen

Martijn Dielens snapt dat sommigen de wenkbrauwenfronsen over de nieuwe bewoners. Vier vreemde vogels tussen allemaal grijze duiven en doffers. Maar het is voor iedereen even wennen. Ook voor hem. Het is niet alleen dat hij weer zelf de was moet doen. Of dat hij zelf moet koken; met plezier trouwens, want hij heeft talent voor het fornuis. Maar ook moet hij z’n draai vinden in het contact met de oudere bewoners.

 

‘Goedemorgen. Hoi! Een knikje. De mensen hier zijn allemaal vriendelijk. Soms zit je met z’n tweeën op een bankje en heb je het over het weer. Dan vragen ze niks. Natuurlijk weet ik niet wat er in hun hoofd omgaat. Misschien zijn ze op hun hoede. Misschien vinden ze het wel een beetje eng; mensen met psychische problemen, ook al komen die in alle families voor en kunnen ze er zelf vaak niets aan doen. Het hebben van vooroordelen is heel menselijk, maar die kun je wegwerken. Leer de ander gewoon kennen! En voor mij geldt nog steeds: wie goed doet, goed ontmoet.’

Weer op de rails

Vijf jaar zit Martijn Dielens nu onder de vleugels van zorgorganisatie Le Séjour uit Tholen. Deze begeleidt mensen die - zoals ze zelf zegt – een kortsluiting in hun bovenkamer hebben gehad. Ze laat hen de draad van hun leven weer oppakken. Met begeleiding, zo zelfstandig mogelijk wonen en een goede dagbesteding. Martijn is op de goede weg. Dat vindt Le Séjour. Dat vindt hijzelf. En SVRZ, die hem en drie medecliënten onderdak biedt, heeft daar vertrouwen in. Martijn kan nog steeds slecht tegen teveel drukte in zijn hoofd; teveel geluiden, teveel mensen die tegelijk praten, teveel beweging om zich heen. Maar dan vlucht hij gewoon even naar buiten. Het hoofd leegmaken...

‘Ik ben blij dat ik hier de rust in mezelf kan vinden. Wat de toekomst brengt, dat weet ik niet. Ik leef van dag tot dag. De begeleiding is prima. Ze doen wat ze bij hun broer of kind ook zouden doen. Als je een schop onder de kont nodig hebt, dan krijg je die. Maar ze geven ook betrokken aandacht. Van smoesjes houden ze niet. Dat is goed, want ik vind het fijn om eerlijk te zijn’.

Suggesties?