Een klein wonder

Rinus Vroonland Cliënt Dr. Mr. Messtraat

 

‘Laat die kleine maar meelopen. Zij weet beter de weg dan ik.’ Rinus Vroonland grinnikt er vrolijk bij. Toch is het geen grap.’

Dementie maakt hem bewoner van woonzorgcentrum NieuwSande in Ovezande. Een klein jaar geleden komt hij er in de kreukels binnen. Hij is in de war, husselt gebeurtenissen, dagen en jaren door elkaar. Hij weet niet meer hoe hij zich moet wassen, hoe hij moet eten, waarom er een lepel bij de soepkom ligt. Ook lichamelijk gaat het hem slecht. Lopen is er nauwelijks bij. Goede zorg, aandacht en andere medicijnen maken dat hij zienderogen opknapt. Hij vertelt weer hele verhalen. Stapt kordaat rond. ‘Een klein wondertje’. Dochter Bianca Wullems vat de verandering in een paar woorden samen. Zelf balanceert hij tussen berusting en onvrede. ‘Och, vergeetachtigheid hoort bij het ouder worden’. En: ‘Vervelend dat ik nu lang moet nadenken voordat ik een antwoord weet’. Of: ‘Mijn wereld wordt alsmaar kleiner’ en ‘Je bent je vrijheid kwijt. Je kunt niet meer weg wanneer je wil.’ Het gevoel opgesloten te zijn, zit hem dwars. Hij is dan wel vergeetachtig, maar loopt echt niet in zeven sloten tegelijk. Hij wil wandelen. Mensen tegenkomen. Een stukje naast zo’n buurkind door het dorp stappen. Een klein blauw apparaatje maakt dat mogelijk: met de wuzzi. Een klein wondertje.  

Alles deugt

Onno Mondeel is medewerker Zorgautomatisering. Volgens hem staat de wuzzi-techniek als een huis. Afspraken er omheen eveneens .
‘Klein maar fijn. Gebruiksvriendelijk bovendien. Het apparaatje is makkelijk op te laden en werkt uren achtereen. Maar ik vind het geen technisch hoogstandje, want gps-signalen via satellieten zijn allang bekend en in gebruik. En van een klein telefoontje kijkt ook niemand op. De kracht zit in goede afspraken en de organisatie er omheen. Een veiligheidszone, een meldkamer met alarmering- en bewakingsapparatuur, weten wie wanneer in actie moet komen, medewerking van de familie… Ik ben blij dat we dit voor elkaar gebokst hebben. Toen mijn vader van mantelzorg afhankelijk werd, hebben we stad en land afgezocht naar techniek en informatie.’ 

Leve de vrijheid

Greet Aalders is teamleidster Zorg. Ze is trots op het wuzzi-project. Ze is blij met de ruimte om beter in te spelen op de wensen van mensen. 

‘Protocollen zijn niet zaligmakend. We kijken meer naar de cliënten dan naar regels en procedures. We moeten goed kunnen uitleggen als we er van afwijken. En goede afspraken maken. Soms nemen we risico’s. Bij voorkeur nadat we er goed over gepraat hebben; met elkaar, de familie en cliënten. Risico’s nemen en zorgvuldig handelen kunnen heel goed samengaan. Als er toch iets misgaat, is dat geen falen. Natuurlijk kan meneer Vroonland onderweg vallen. En dan hoop je dat het niet ernstig is. Maar beweging is hartstikke goed voor hem. En zo’n vrijheidsgevoel gun je hem van harte.’ 

Vergeetachtigheid hoort bij het ouder worden

Ruimer speelveld

Jeanette Verhage is medewerker welzijn. Ze deed met Rinus Vroonland testwandelingen en volgde zijn tochten op het scherm . 
‘Hij is weer wat meer de baas over z’n eigen leven. De wuzzi geeft niet alleen hem vrijheid. Maar ook familie en medewerkers. Hij kan nu zonder hun hulp op pad. In het begin was het voor iedereen spannend, maar nu laten we hem met een gerust hart naar buiten. En als hij eerst een dutje wil doen, ligt de opgeladen wuzzi voor hem klaar. Ook het tijdstip bepaalt hij dus zelf. Zo blijft hij op een regendag wijselijk binnen. Een vrijwilligster had hem aangeboden eens met hem naar de kerk te gaan. Een tijdje later vertelde hij haar dat hij geweest was. Verbaasd vroeg ze: Met wie? Trots en triomfantelijk kwam het antwoord: Alleen. Ik was zelfstandig!’ 

Risico's horen erbij

Teamleidster Zorg Greet Aalders tilt zwaar aan de vrijheidsdrang van cliënten. Ze is bereid afgewogen risico’s te nemen.   

‘Op een van onze locaties hebben we een mevrouw die zichzelf een coma-kind noemt. Doordat ze lang bewusteloos is geweest, kan ze niet meer zelfstandig leven. Ze zou bijvoorbeeld verdwalen. Maar toch wil ze alsmaar weg. Wandelen. Bloemetjes plukken. En ze wil niet bij de hand genomen worden. Daarom staan we op het punt om ook voor haar de wuzzi in te zett en. Blijkt het niet te werken, dan hebben we het in elk geval geprobeerd.’ 

Trots en blij

Bianca Wullems is de dochter van Rinus Vroonland. Een leven zonder risico’s is geen leven, zo vindt ze. Ze leeft erg mee. 

‘Je ziet het stipje op het scherm van plek naar plek springen. Raar om te weten dat je vader daarachter schuilgaat. De eerste keer was heel spannend. Dat vond hij zelf ook. Daarom zou hij zo terugkomen. Maar hij bleef ruim een half uur weg. Soms bleef het stipje lang staan. Er zal toch niks gebeurd zijn? Maar dan ineens: fl oep, daar ging hij weer. Hij heeft bij terugkomst zelf op de bel gedrukt. Monter en helemaal blij. Hij vertelde dat hij onderweg een gezellig praatje met kennissen had gemaakt. Ik was trots op hem. Blij! Ik had zowaar een brok in mijn keel.’ 

Suggesties?