Van mantelzorger naar vrijwilliger
In 2008 werd Ria opgenomen. Marijke had haar schoonmoeder op haar sterfbed beloofd dat ze naar haar dochter zou blijven omkijken. En dat deed ze. Jarenlang ging ze iedere week op bezoek. Ze deed boodschappen, hielp haar met aankleden en ging mee naar afspraken bij de dokter. Toen Ria overleed, bleef Marijke betrokken bij Ter Poorteweg. “Ik kende de cliënten inmiddels goed en het contact met de medewerkers was hecht geworden.” Zo groeide Marijkes wekelijkse bezoek uit tot vrijwilligerswerk. Met een glimlach zegt ze: “Ik ben eigenlijk gewoon een beetje blijven hangen.”
Mee op pad
Minimaal één keer per week is Marijke in Ter Poorteweg te vinden. Het liefst sluit ze aan bij activiteiten met cliënten. Mee naar het zwembad bijvoorbeeld. Of, zoals laatst, mee naar een basisschool in Koudekerke waar twee cliënten gingen voorlezen. Marijke was erbij om hen, samen met een medewerker, een beetje op weg te helpen. “Dan zeg ik bijvoorbeeld: stel jezelf eerst even voor. Of tijdens het lezen: laat de kinderen ook de plaatjes zien. Gewoon wat aanwijzingen geven.”
Ook helpt ze één zaterdag per maand bij een inloopmiddag voor cliënten. In het weekend zijn er minder activiteiten, dus maken de vrijwilligers er samen iets gezelligs van. “Dan haal ik wat lekkers: een toastje, een worstje, een blokje kaas. We spelen Mens erger je niet of een potje dammen. Gewoon even samen zitten en iets leuks doen.”
Een visje met Anita
Eén keer per maand gaat Marijke op stap met Anita, een cliënt met wie ze een speciale band heeft (foto boven). Naar de stad, het bos of het tuincentrum. En heel vaak naar het Bellamypark in Vlissingen, om samen een lekker visje te eten. Wat zo’n uitstapje met iemand doet, is niet altijd meteen te merken. Marijke legt uit: “Bij mensen met Korsakov is het geheugen aangetast, waardoor zij herinneringen niet altijd terug kunnen halen. Soms weet iemand even later al niet meer precies wat er is gebeurd.”
Juist daarom raakte een moment met Anita haar zo. “Na een uitstapje bracht ik haar terug naar de woning. Ineens kreeg ik een dikke knuffel en ze zei: ‘Dat was leuk hè!’ Ik was echt even omvergeblazen. De medewerkers keken ook zo van: wat gebeurt hier?” Zo’n uitgesproken reactie krijgt Marijke niet vaak. “Je weet niet altijd wat iemand nog weet van wat je samen hebt gedaan. En dan gebeurt er ineens zoiets. Dat moment vergeet ik niet meer.”
Toch niet vergeten
Dat iets kort daarna weg lijkt, betekent niet altijd dat het ook echt weg is. Dat ontdekte Marijke ook bij een andere cliënt. Hij had vroeger in een bakkerij gewerkt en samen bakten ze regelmatig koekjes. Soms fietsten ze naar Zoutelande voor een kop koffie. “Als ik hem daarna terugbracht en een half uur later weer op de woning kwam, zei ik weleens: ‘Dat was leuk hè?’. Dan keek hij me aan met zo’n blik van: waar heb je het over?”
Een tijd later kwam Marijke tijdens de jaarlijkse barbecue zijn ouders tegen. Ze hadden een klein cadeautje voor haar meegenomen. “Ik zei meteen: dat hoeft toch helemaal niet? Toen vertelden ze dat hij thuis verhalen had verteld over onze activiteiten. Terwijl ik dacht dat hij het al lang kwijt was.” Dat is Marijke bijgebleven. Wat iemand op dat moment niet meer kan navertellen, kan toch binnekomen en blijven hangen.
Zodra we samen zongen, kwamen alle woorden er vloeiend uit.Marijke, vrijwilliger SVRZ Ter Poorteweg
‘Dat doe ik echt niet hoor’
Niet iedere cliënt wil meedoen aan een georganiseerde activiteit. Voor de mensen die op de woning bleven, nam Marijke daarom weleens haar laptop mee. Dan zocht ze liedjes op om samen te zingen. Klassiekers, Hollandse liedjes, van alles. Eén vrouw is haar altijd bijgebleven. “Ze sprak heel hakkelend. Maar zodra we samen zongen, kwamen alle woorden er vloeiend uit.”
Een andere cliënt maakte vooraf duidelijk dat ze absoluut niet mee zou doen. “‘Dat doe ik niet. Dat doe ik echt niet hoor’, zei ze. Maar even later zag ik dat ze achterin Tulpen uit Amsterdam meezong en even later vertelde ze verhalen over dat ze zo graag ging dansen met haar man.”
Een fijne aanvulling
Marijke is iemand die graag voor anderen zorgt. Complimenten of erkenning wil ze niet. Ze haalt er vooral voldoening uit als ze ziet dat iemand geniet. “Ik wil mensen gewoon fijne momenten geven.” Dat ze het vrijwilligerswerk al zo lang doet, heeft ook te maken met de vrijheid die ze ervaart. De medewerkers zijn blij met de vrijwilligers, maar er ligt geen druk op. “Ik probeer er altijd te zijn, maar soms kan het een keer niet. En dat is dan ook echt niet erg. De zorg draait zonder mij gewoon door. Als vrijwilliger ben je echt een aanvulling. Dat voelt fijn.”
Ook iets betekenen voor anderen als vrijwilliger?
Lijkt het jou ook leuk om aan de slag te gaan als vrijwilliger, net als Marijke? Meld jezelf dan aan als vrijwilliger bij SVRZ!