“In eerste instantie had de chirurg gezegd dat er niets aan mijn voet te doen was. Maar voor mij was dat geen optie. Ik kon mijn voet niet meer plat op de grond zetten en liep altijd op de buitenkant van mijn voet. Dat was echt pijnlijk. Gelukkig heb ik toen aangedrongen op een second opinion in de St. Maartenskliniek in Nijmegen. Daar hebben ze mijn voet weer recht kunnen zetten.
Revalideren dicht bij huis
Vanuit de St. Maartenskliniek ben ik naar Ter Valcke gegaan om te revalideren. Daar was ik wel blij mee – lekker dicht bij huis. In Ter Valcke kreeg ik een eigen kamer waar ik gedurende mijn herstel logeerde. Er werd een plan gemaakt voor de behandelingen. Ik heb niet zoveel ergotherapie gehad, maar wel veel fysiotherapie om weer te leren lopen met het gegipste onderbeen. In het begin werd ik elke dag gehaald voor de fysiotherapie. Maar al snel kreeg ik te horen dat ik zelf wel naar de therapie kon gaan. Dat was voor mij een mooie uitnodiging!
Wat gebeurd is, kun je niet meer veranderen. Maar je kunt wel vechten om wat vooruit te komen.Meneer Matthijsse
Met kleine stappen vooruit
Toen ik eenmaal weer kon lopen, stond het traplopen op het programma. Dat was in mijn geval een voorwaarde om weer naar huis te kunnen gaan. Ik kan thuis wel slapen op de begane grond, maar niet douchen, dus traplopen was voor mij belangrijk. Ik heb eerst geleerd om dat met een kruk te doen, en later door de leuning met twee handen vast te houden. Zo zette ik elke dag weer kleine stapjes naar zelfstandigheid. Het laatste wat je wilt is je hulpbehoevend voelen, dus je doet wat je kunt om vooruit te komen. Dat is gewoon wilskracht.
Herkenning onder lotgenoten
Het eten deden we gezamenlijk. Dat zorgde voor een soort verbondenheid. Je trekt je op aan elkaar. Sommige mensen in Ter Valcke zaten daar omdat ze een beroerte hadden gehad. Ik heb dat zelf twee jaar geleden meegemaakt, ik weet wat ze doormaken. Dat was soms wel confronterend. Na zo’n klap moet je echt leren om je opnieuw te verhouden tot je eigen lichaam, je hebt ineens beperkingen. Dat gevoel herinnerde ik me nog van toen ik zelf herstellend was. Maar daardoor realiseerde ik me ook dat ik er nog niet zo slecht uitgekomen was. Er zijn mensen die er beter voorstaan dan ik, natuurlijk, maar slechter kan ook, dus ik mag niet mopperen.
Een blik vooruit
Binnenkort mag het gips eraf en dan worden er foto’s gemaakt om te kijken of mijn voet goed hersteld is. Dan krijg ik ook een soort skischoen aangemeten voor extra steun. Het zal wel vreemd zijn om weer met een vlakke voet te lopen. Dat ben ik al een jaar niet meer gewend. Maar gelukkig kan ik ook dan rekenen op therapeuten van Ter Valcke. Daar kennen ze me en hebben ze de expertise die ik nu nodig heb.”