“Toen ik bij SVRZ De Molenhof begon als vrijwilliger, was ik twee dagen per week ingedeeld op een afdeling met mensen met dementie. In het begin moest ik daar best aan wennen. Contact maken met iemand met dementie is niet eenvoudig, maar na zeventien jaar heb ik daarin mijn draai wel gevonden. Inmiddels is het fysiek te zwaar voor me om twee vaste dagen te komen, dus schrijf ik me nu in voor losse diensten. Als er een filmmiddag is, of een activiteit, kom ik graag helpen. Het is fijn om hier in De Molenhof te zijn, dat zou ik niet willen missen.
Mijn rol als vrijwilliger heeft mij geleerd om geduld te hebben, te observeren en mee te bewegenIneke Velthuis
Kijken om te begrijpen
Door om te gaan met mensen met dementie is er in mij een nieuwsgierigheid geprikkeld. Wie is deze persoon? Wat is zijn of haar verhaal? De antwoorden op deze vragen krijg je niet in de vorm van woorden. Om iets te weten te komen van deze mensen, moet je kijken. Door echt te kijken zie je wat iemand je niet meer kan vertellen. Ik herinner me bijvoorbeeld een mevrouw die helemaal in zichzelf gekeerd was. Ze praatte niet meer. Maar toen ik een keer naast haar ging zitten en kerkliederen zong, zag ik kleine bewegingen in haar vingers. Op dat soort momenten voel ik het van binnen gewoon gloeien. Die mevrouw was geraakt, en dat raakt mij dan weer.
Oog voor de partner
Ik vind het ook belangrijk om even een moment te nemen voor de partners van de bewoners. De bewoners krijgen hier alle aandacht, maar de partner gaat na een bezoekje weer naar een leeg huis. Die partner heeft ook een verhaal, een gemis, maar is vaak wel alleen. Een kort gesprekje kan dan een wereld van verschil maken.
Mooie levenslessen
Vrijwilliger zijn brengt mij veel. Je krijgt geen geld, maar wel zo veel andere dingen. Voor mij is het een leerschool. Door de jaren heen heb ik mogen leren om met allerlei mensen in gesprek te kunnen gaan. En om mensen te begrijpen, zelfs als ze moeilijk gedrag vertonen of niet meer kunnen praten. Hier heb ik ook geleerd dat je tevreden moet zijn met je eigen gezondheid, je eigen situatie. Dat je geduldig moet zijn en niet te snel moet oordelen.
Aanwezig zijn in het nu
Laatst bijvoorbeeld was het pannenkoekendag. We zaten aan tafel en een bewoner wilde opstaan. Ik zei tegen haar dat zij even moest blijven zitten omdat ze nog een ijsje zou krijgen. “Ik vind jou een kreng”, zei ze toen bits. De eerste keer dat een bewoner me zo benaderde, lag ik daar wakker van. Nu weet ik dat mensen met dementie soms heel onverwacht uit de hoek kunnen komen. Zo’n situatie moet je met een open mind bekijken. We denken zo vaak vanuit logica, vanuit een verwachtingspatroon. Maar als je in het moment blijft, zie je dat het gewoon een pure reactie was, want ik belemmerde haar. Dat is ook iets wat ik hier heb geleerd: in het moment zijn.
Een welkom gevoel
Het contact met andere vrijwilligers vind ik ook waardevol en SVRZ is een prettige organisatie om voor te werken. Er wordt veel georganiseerd voor vrijwilligers. Tijdens de Week van de vrijwilliger worden we in het zonnetje gezet en met kerst is er een kerstpakket. Als je ziek bent of als er thuis iets is, krijg je een appje of een kaartje van de vrijwilligerscoördinator. Het lijken misschien kleine attenties, maar voor mij voelt het als een warm onthaal.”