(zwarte) Humor heelt

Piet Hoekman Cliënt

Hij is twee onderbenen kwijt en heeft een hobby erbij. Piet Hoekman (64) stort zich tijdens zijn revalidatie op het tekenen. Vooral van spotprenten. Lachen is gezond, zo heeft hij bedacht. Het helpt hem om minder zwaar aan zijn gebreken te tillen. En hij maakt er vrienden mee. Hij krijgt er zelfs fans door.

De leraar basisonderwijs ziet de bui al jarenlang hangen. Vanaf zijn derde levensjaar heeft hij suikerziekte. En vanaf de pubertijd is hij een stevige roker. Die combinatie is goed voor dichtgeslibde aderen. Lopen gaat steeds moeilijker, wonden gaan maar moeizaam dicht en lang staan is een marteling. ‘In de klas kun je dat omzeilen. De meester blijft zitten’, maakt hij als woordgrapje.

‘De man zonder benen loopt wel even naar de koelkast’ 

Na de amputatie van zijn eerste onderbeen, zo’n drie jaar geleden, nemen die grappen een hoge vlucht. Tijdens de maandenlange revalidatie wil hij wat omhanden hebben. Hij begint te tekenen. Het ontwikkelt zich bijna tot een schaduwcarrière. Hij schetst zes lotgenoten op een rij: allemaal in rolstoelen, allemaal met beenamputaties. Zijn onderschrift: ‘Er wordt op dit moment wel erg veel gekort in de zorg’.

 

Een kleine drie jaar na de eerste amputatie is zijn tweede been aan de beurt. Niets kan dat voorkomen. Medicijnen niet, verblijf in een druktank met een overmaat aan zuurstof niet. Weer een half been eraf, weer dertien weken om de stomp te laten helen. Dit keer duurt het leren lopen met de prothese geen twee, maar vier weken. En al die tijd tekent hij. In SVRZ-locatie ‘t Gasthuis maakt dat hem een graag geziene gast. Hij tekent op verzoek, hij tekent om de moed erin te houden. Zwarte humor voert de boventoon, net als in zijn eerdere werk. 

Het is net alsof je voortdurend op stelten loopt’ 

Een tekening van hemzelf onder de douche heet ‘Pootje baden, maar dan anders’. Hij puzzelend: ‘Een stukje kwijt’. Eentje met: ‘Shortcut to the future’. Een andere met: ‘Ik probeer op een hoger level te komen’. Een plaatje van een spook krijgt de titel ‘Fantoompijn’. Een éénpotige vogel roept opgewekt: ‘Ik heb een poot om op te staan.’ En een andere zegt: ‘Ik loop weer als een kievit.’

 

Piet Hoekman zit in geen geval bij de pakken neer. Stopt ook met roken. Tijdens z’n revalidatie is hij de junior onder de deelnemers. Als de kaas niet op tafel staat, wachten de ouderen tot die wordt aangereikt. Piet Hoekman: ‘Nou, dan liep de man zonder benen wel even naar de koelkast. Therapie in de praktijk! Revalideren moet je zelf doen. En dat kan de hele dag door. Het is trouwens wel raar, twee afgezette onderbenen; het is net of je voortdurend op stelten loopt. Je moet aldoor op je hoede zijn. Dat geldt straks ook als ik weer ga fietsen. Mijn vrouw denkt aan een driewieler, maar ik aan een gewone fiets.’

 

Zwarte humor werkt aanstekelijk. Hij krijgt fans. Medewerkers van ‘t Gasthuis hebben even nagedacht of ze het konden maken, maar dan doen ze het toch. Op het afscheidskaartje voor hun teken- idool zetten ze: ‘Gelukkig ben je niet naast je schoenen gaan lopen’. Piet Hoekman schatert zijn aanstekelijke lach. 

Suggesties?