Zorg voor de ziel bij SVRZ

Annette Heuseveldt Geestelijk verzorger

Goed verzorgd worden iedere dag, dat is bij SVRZ vanzelfsprekend. Toch is er soms meer nodig. Er zijn mensen die veel last hebben van hun kwetsbare situatie. Anderen willen graag praten over zingeving, geloofskwesties, over alles waar ze mee zitten. In Zeeuws-Vlaanderen krijgen ze dan steun van geestelijk verzorgers Annette Heuseveldt en Piet van der Maas . Zij nemen de tijd voor goede gesprekken.

Anette Heuseveldt vertelt: “Veel cliënten vinden het makkelijker om met mij te praten dan met naaste familie. Die hebben het immers ook moeilijk, lijden soms net zo hard mee. Mensen die zorg ontvangen hebben soms vragen waar ze mee vast kunnen lopen. Waarom zit ik hier, totaal afhankelijk in die rolstoel, niet meer in mijn eigen huis? En in ernstige gevallen: Ik ben bang. Ik weet dat ik binnenkort zal sterven, wat komt er dan?


“Ook ik heb geen kant-en-klare antwoorden. Maar luisteren helpt altijd. Gehoord worden. Meetellen. Zeker niet iedereen met wie ik praat, is religieus. Dat hoeft ook niet. Is dat wel zo, dan kijken we samen in de Bijbel naar passages die zin kunnen geven. Of we bidden samen. Hoe dan ook, samen proberen we tot een situatie te komen waarin de ziel van mensen die het zó moeilijk hebben, zo goed mogelijk tot rust komt. Ik probeer ook de familieleden te steunen. Uiteraard gaat dit allemaal in het volste vertrouwen.  Wat ik hoor en zie, blijft bij mij. Soms willen mensen mij vlak voor hun sterven nog dingen zeggen die ze nooit aan iemand durfden te vertellen. Dat kan een hele opluchting zijn.”

 

Er is niks, wat ik haar niet kan vertellen

Herdenken

“Een kwetsbare mens steunen, in die allerlaatste fase, is heel waardevol. Aan het sterven is niets meer te veranderen, wel aan de manier waarop. Rust brengen is het allerlaatste wat je voor ze kan doen. Je kan gewoon bij hen zitten, praten, samen bidden, een zalving doen. We steunen de familie bij de uitvaart en de periode erna. Op alle locaties van SVRZ in Zeeuws-Vlaanderen organiseren we een halfjaarlijkse herdenkingsbijeenkomst voor de mensen die in die periode zijn overleden. Ik merk dat dit enorm wordt gewaardeerd. Regelmatig geven bezoekers aan dat ze dit niet graag hadden willen missen. ”

Rob Dellaert

Rob Dellaert (67) is één van de mensen waar Annette regelmatig mee praat. Hij is een relatief jonge cliënt, die al vele jaren kampt met Parkinson. Ook hij heeft zijn eigen verhaal, dat Annette heel goed kent. Lang geleden besloten Rob en zijn vrouw dat ze pleegouders wilden worden. Vijftien jongens van twaalf jaar en ouder, sommige direct uit handen van Justitie, vonden bij hen een warm thuis. Rob werkte overdag in zijn kapsalon in Hoek en gaf veel aandacht aan de jongens. Totdat hij in 1986 te horen kreeg dat hij Parkinson had.  “Ik was 38 jaar oud”, vertelt hij nu. “Geen goed vooruitzicht. Maar meteen na de diagnose gingen we opgelucht uit eten om het te vieren: ik ging niet dood. Ik kon dus voorlopig nog pleegouder blijven.” Het eerste wat Rob deed was de zaak verkopen. Het werd te zwaar, en de pleegkinderen kwamen op de  eerste plaats. Ook ging hij zich direct inzetten voor de Parkinsonvereniging en de ziekenomroep in Ter Schorre. En hij maakte filmpjes, over van alles en nog wat. Ze werden met enthousiasme bekeken door de mensen in het zorgcentrum, die soms het contact met de buitenwereld grotendeels hadden verloren.

 

Zelf zorg nodig

29 jaar en vele behandelingen later, woont Rob in De Molenhof in Zaamslag. De man die zoveel jonge mensen vol liefde verzorgde en urenlang naar ze luisterde, heeft nu zélf al die aandacht nodig.  Zoals verwacht heeft de Parkinson hem veel afgenomen: zijn mobiliteit en spraakvermogen zijn flink aangetast. Maar binnenin, daar is die opgewekte, lieve man nog steeds. Hij schreef een goed verkocht boek over zijn ziekte, en ‘componeert’ veel prachtige gedichten, over zijn pleegkinderen en zijn huidige situatie.

Rustige gesprekken

Nu hij steeds minder actief kan zijn, voert Rob graag rustige gesprekken ‘met inhoud’.  Dat doet hij regelmatig, met Annette.

Annette: “We praten over het geloof, over het verloop van zijn leven en over ‘van alles en nog wat’, net als ooit zijn filmpjes!” En Rob, met een lach: “Ik ben niet met Annette getrouwd, maar er is niks waar ik niet met haar over kan praten. Het is fijn als iemand werkelijk belangstelling voor je heeft. Dat is heel waardevol voor mij. Het doet me goed.”

Hou van de mensen

SVRZ vindt het essentieel om een warm klimaat te scheppen, waarin mensen zich veilig voelen.  Geestelijke verzorging speelt daarin een grote rol. “Aandacht geven aan het innerlijk, zorgt er vaak voor dat mensen zich fysiek ook beter gaan voelen. Lichaam en geest zijn met elkaar verbonden”, zegt Annette.  Toch is het voor gezonde mensen niet altijd eenvoudig in te schatten hoe je dat het beste kan doen. Wat moet je zeggen tegen iemand die zo ziek of kwetsbaar is? Hoe ga je met hen om? We vroegen het tot slot aan Rob, de ex-kapper, ex-pleegouder, ex-filmmaker die al zo lang vecht tegen de Parkinson. Na diep nadenken en met enige ontroering, geeft hij het juiste antwoord: “Hou gewoon van de mensen. Dan komt de rest vanzelf.”

 

 

 

 

 

 

 

Suggesties?