Zorg bij SVRZ: om je vingers bij af te likken

Lieve Christiaensen Logopediste

Ze pakt de spruitjes met haar handen. Eén voor één stopt ze die in haar mond.  heerlijk! Dat hoopt de verzorgende. Maar misschien denkt de cliënte wel niks. Is er een zweem van plezier of toch leegte?

Misschien vindt ze het gevoel aan haar vingers gewoon prettig. Misschien is ze vergeten hoe bestek werkt. Misschien is ze vooral blij dat er geen dwingende lepel haar kant op komt. Niemand weet het, want de cliënte van SVRZ is dementerend. Maar ze eet. Uit vrije wil. Zonder drang of dwang. Zonder gevaar voor honger of ongezonde vermagering.

Goede oplossing

Fingerfood, zo heet deze aanpak. Toch eten niet alle mensen met dementie bij SVRZ met de handen. Bij lange niet! Maar soms is het een goede oplossing. Als cliënten het onaangenaam vinden om hulp te krijgen. Als eten een gevecht is. Als iedereen zich ongemakkelijk voelt; de cliënt, de verzorgende, de andere mensen aan tafel, familieleden. Dan komt fingerfood in beeld. Voorzichtig, doordacht, goed doorgesproken, zorgvuldig toegepast.

De cliënt mag zelf kiezen, het eigen tempo bepalen en weer plezier in eten hebben.

Vaak vernieuwend

SVRZ zorgt in Zeeland. En daarmee hebben ook de bewoners van Zeeuws-Vlaanderen toegang tot eigentijdse zorg en dienstverlening. De best mogelijke combinatie van wonen, zorg en welzijn is steeds uitgangspunt. SVRZ heeft zich daarbij al vaker koploper in vernieuwing getoond. Landelijk is er waardering voor de kleinschalige aanpak: geen grote tehuizen, maar zorgwoningen met zes cliënten, gewoon in de vertrouwde wijk. Intensieve zorg thuis is een ander voorbeeld. Of de Ontmoetingscentra, die vanuit Zeeuws-Vlaanderen overgewaaid zijn naar de rest van Zeeland: plekken waar mensen met dementie, familieleden en mantelzorgers met elkaar een nieuwe manier van samenleven ontdekken. En nu is er fingerfood als kleine en bescheiden uiting van vernieuwingsdrang. Maar wel meteen goed voor een tweede plek van de landelijke Jenneke van Veen-Verbeterprijs!

Weerstand wegnemen

Logopediste Lieve Christiaensen is een van de drijvende krachten achter fingerfood bij SVRZ: ‘Onbeleefd, onverzorgd, vernederend. Dat is doorgaans de eerste reactie. Eten doe je immers met lepel, mes en vork?! Vaak en lang gaat dat goed, óók bij mensen met dementie. Maar soms weten ze niet meer hoe dat moet. Of ze weigeren hulp. Dan kan fingerfood een uitkomst zijn. Natuurlijk praten we dat eerst goed door met de familie. En met de verzorgenden, want ook die hebben er aanvankelijk moeite mee. Dan komen de speciaal bereide hapjes op tafel; handzaam, voedzaam, uitnodigend. Echt wel wat anders dan een schijfje komkommer of een roosje bloemkool. De cliënt mag zelf kiezen, het eigen tempo bepalen en weer plezier in eten hebben. Nou, dan verdwijnt de weerstand vanzelf.

 

 

Suggesties?