Zo waardig als kan

Leon van der Ploeg Cliënt

 

Leon van der Ploeg (82) woont in SVRZ De Vurssche in Axel. Hij lijdt al jaren aan de ziekte van Pick, frontaalkwab-dementie. Zijn vrouw Josée vertelt zijn verhaal.

Ineens was het uit mijn handen

 Jarenlang heb ik hem thuis verzorgd. Tot 28 december 2014. Meneertje valt zomaar weg. Hij begint te mummelen, wordt grauwgeel. Een toegesnelde buurvrouw, een verpleegster, constateert een polsslag van 24. Naar het ziekenhuis. Vijf uur is hij van de wereld. Ik sta buitenspel; de dokters beslissen.’

En dan komt hij nooit meer thuis

'Veertien, vijftien keer krijgt hij een TIA, een korte beroerte. Het was al een mannetje aan een heel dun draadje. Met dichtgeslibde aderen en stents in hart en hals. De benodigde zorg is thuis niet meer te geven, zelfs niet met behulp van m’n schatten van kinderen en kleinkinderen.’

Het is een haantje

'Een vreselijk lieve man, vader en opa maar wel een haantje. Die moet je niet met soortgenoten in een hok zetten. Dus was het fantastisch dat hij meteen een eenpersoonskamer in De Vurssche kreeg. Natuurlijk ging dat gepaard met verdriet. En schuldgevoel. Maar inmiddels weet ik dat hij op z’n plek zit.’

De verzorging is top

'Meneer zegt dat hij geen vlees lust, dus bereiden ze elke dag een visje voor hem. Hij luistert hele dagen opera’s. Ze douchen hem fijn, zijn broek zit in de plooi, een keurig hemd. Precies zoals hij door het leven wil gaan. Zo net en waardig als het kan. En als klap op de vuurpijl heeft hij er ook nog een paar kippetjes.‘

Mijn foto staat op het nachtkastje

'Als hij naar bed gaat, zegt hij ‘Josje, slaap lekker. Ik mis je nog elke nacht.’ Volgens hem lijdt hij enkel aan ouderdom. Eigenlijk is zo’n ziekte onmenselijk. Hij raakt steeds meer kwijt. Als hij in zijn hoofd mij ook nog verliest, hoop ik dat hij zijn ogen dichtdoet: lekker voorgoed slapen.’ 

Suggesties?