‘We zorgen goed voor elkaar. Toch wil ik wel naar huis…’

Amrita Sukhraj Cliënt

Amrita Sukhraj, 53 jaar. Getrouwd, drie kinderen.
Verblijft na een herseninfarct in Ter Valcke te Goes.

‘Ik kan weer stapjes zetten'

Met een stok, een rek of een rollator. Korte stukjes. Lezen kan ik slecht. Mijn stem is nog zwak en hees. Ze zeggen dat ik nooit meer goed kan lopen. En dan zeg ik, dat zij dat niet bepalen. Zij zijn geen Goden.

‘Vaak is er verdriet'

Maar dan geeft Shiva, mijn schepper en oppergod, me kracht. Het verdriet vertrekt. Ik had nooit gedacht hier zo te zitten. Niet meer werken. Niet meer druk zijn in huis. Gelukkig komen de kinderen bijna elke dag. En iedereen hier is lief en behulpzaam.

Ik heb al een fles wijn en een armbandje cadeau gekregen van medebewoners

‘Ik hou van vrolijkheid'

Zonder lach ben ik niets. Soms begin ik zomaar te praten en grappen te maken om de mensen hier aan het lachen te maken. Ik heb ook een taak: het schoonmaken van de tafel. We hebben het fijn samen. Ik heb al een fles wijn en een armbandje cadeau gekregen van medebewoners.

‘Alles komt goed'

Ik word weer de oude, ook al denken ze van niet. Na de revalidatie ben ik nu negen maanden in deze groepswoning. Maar ik wil weer naar huis. Bij mijn kinderen zijn, waar ik zo trots op ben. Op eigen benen staan. Alles schoonmaken in huis. Werken misschien…

Suggesties?