Super oma

Miet Menu Cliënt Ter Schorre

Haar aanwezigheid is de kers op de bruidstaart. Zuurstof krijgt Miet Menu via een slangetje uit een mobiel beademingsapparaat. Praten kan ze niet meer. Haar ogen uitkijken wel. En blij zijn. 

‘Oma hoorde er gewoon bij. Natuurlijk had ze ter plekke kunnen sterven, maar dat risico hebben we genomen. Ze heeft zich naar dat moment toe gevochten, als een leeuwin. Trots, vastberaden, stijlvol. Ze kon bijna niets meer, maar wel lachen, een traantje laten en genieten. Zo’n super-oma gun ik iedereen.’

 Kleindochter Kristel Totté kijkt met veel plezier terug op haar bruiloft . Het overlijden van oma, koud drie weken later, hangt er als een lichte schaduw van rouw overheen. Maar tevredenheid overheerst. En dankbaarheid. Voor die mooie momenten. Voor de inzet van de mensen die het mogelijk maakten. Moeder Marian Tott é-Menu vult aan: ‘Ze wist dat de dood eraan zat te komen. Maar ze had nog zoveel te vieren, vond ze. De familie was voor haar alles. Misschien omdat ze als veertienjarig meisje haar moeder verloor en ze die zorgende rol in het gezin op zich moest nemen. Dat de betrokken zorgmedewerkers en  SVRZ het mogelijk hebben gemaakt, vind ik fantastisch. Zo lief. Zo lief! Ik kan ze wel knuffelen!’

Fiere vrouw 

‘Ik ben inmiddels overleden’. Die poster van de spierziekte ALS geldt ook voor Miet Menu. Op haar 83ste krijgt ze te horen dat ze deze ziekte heeft , die doorgaans gekoppeld lijkt aan veel jongere mensen. De laatste maanden van haar leven veranderen erdoor in een soort rollercoaster. De familie voelt zich door elkaar geschud in een achtbaan van gebeurtenissen. Een fiere vrouw verandert lichamelijk in een wrak. Haar geest blijft echter ongeschonden. Ze draagt haar taken netjes over: coördinator van collectanten voor de Nierstichting en diverse vrijwilligerstaken. Maar ondertussen hakt haar ziekte er genadeloos in. Natuurlijk, ze heeft vroeger een operatie gehad om de doorbloeding in de hersenen te herstellen en vijf jaar geleden een ingreep aan heup en knie, maar dit is andere koek 

Spraak kwijt

Het begint sluipend. Na de eerste uitvalverschijnselen revalideert ze bij Ter Schorre in Terneuzen. Ze traint om haar spierkracht terug te krijgen. Het lukt niet. De fysiotherapeut staat verbaasd over zoveel wilskracht en doorzettingsvermogen. Ze lijkt wel een topatleet. Ze denkt dat er wat anders aan de hand moet zijn. Ademhalingsproblemen zetten vervolgens de alarmmachine in werking. In het universitair ziekenhuis in Gent stellen ze ALS vast. Met een buisje in de luchtpijp krijgt ze voldoende lucht uit de beademingsmachine. Spreken is daarmee niet meer mogelijk. Voortaan leeft ze op sondevoeding. Ze kan enkel haar hoofd en de rechterhand bewegen. Toch wil ze terug naar huis. In elk geval naar Zeeland.

Haar laatste wens gaat in vervulling. Zij straalt. De familie ook. En stiekem hebben ze een brok in de keel. 

Dwingende wens

Thuiszorg blijkt met de kwetsbare apparatuur niet haalbaar. Bij uitval wacht een snelle dood. Vanuit Ter Schorre gaat een team naar Gent om te kijken of ze in Terneuzen de zorg kunnen leveren. Verpleegkundige Lonneke Pijpelink verneemt liplezend dat Miet Menu binnenkort naar de bruiloft van haar kleindochter wil. Ter Schorre blijkt een haalbare zorg locatie en voor de bruiloft kloppen ze aan bij Stichting Doe een Wens. Lonneke Pijpelink: ‘Ze kon op een brancard naar de bruiloft, maar dat weigerde ze beslist. Dan zag ze er toch niet netjes uit! Dat zou de feestvreugde maar verstoren. Dat paste toch niet bij de vrouw die zij was; waardig en trots. Dus bedankte ze de stichting voor het aanbod. Met een rolstoel en allerlei beademings- en verzorgingsapparatuur was het een risico, maar ik durfde het aan. SVRZ gaf toestemming, omdat elk mens ook recht heeft op risico’s. En bovendien zouden de ambulances op de Bevelanden standby staan. Zo kwam het licht langzaam maar zeker op groen te staan voor de bruiloft -operatie. Gelukkig beloofde de dokter ook nog vrijaf te nemen om er bij te zijn. Voor alle zekerheid. Wat waren we met z’n allen blij!’

Tunnelbrand

Tijdens de grote dag op 27 mei 2016 loopt alles op rolletjes. Als de rolstoeltaxi net wil vertrekken bij het ouderlijk huis van de bruid, belt de arts. Hij staat nog in Zeeuws-Vlaanderen en kan niet verder: brand in de Westerscheldetunnel. Lonneke Pijpelink is op zichzelf aangewezen. ‘Ik kreeg het wel even warm. Maar alles was goed voorbereid, iedereen was doordrongen van de risico’s en mevrouw Menu straalde. Het zonnetje scheen. Het beloofde een mooie dag te worden. Dat is gelukt. Onvergetelijk! Toen ik zag hoe blij iedereen met en voor haar was, schoot ik toch vol. Ik was professioneel aan het werk, maar het voelde als veel méér.’ 

De laatste keer…

Bijna een maand na de bruiloft doen ze met z’n allen het avontuur nog een keer over. Op woensdag 22 juni gaat Miet Menu nog één keer naar haar huis, naar het huis waar ze haar gezin groot gebracht heeft , naar de buurt waar ze haar kennen en op handen dragen. De buurvrouw kwam met een kaartje ‘Bedankt voor de kersen’. Nog een keer ziet ze de paarden door de polder sjokken. Nog een keer gaat ze met haar man de tuin in, hoort ze kleindochter Floortje op de piano spelen. Nog één keer… Lonneke Pijpelink: ‘Aan het eind van het bezoek aan huis kregen we een bakje koffie. Mevrouw Menu werd heel onrustig. Steeds wilde ze wat zeggen. Liplezen lukte ons niet meer. Met onze vingers op een letterbord kwam de boodschap binnen: koekje! Een koekje bij de koffie; zo hoort dat… ! Ook de laatste keer. De trommel ging rond en zij dommelt tevreden weg.

 

Een week later slaapt ze rustig in.

De foto's bij dit verhaal zijn gemaakt door Liefdesmomenten Fotografie uit Rotterdam.

Suggesties?