Sterven als in een filmscenario

Annette Wagter Familie van cliënt

Het overlijden van haar moeder. Annette Wagter kan er achteraf nog blij van worden. Mooi. Helemaal naar haar zin. Niet in de vertrouwde zorginstelling. Maar in het nog vertrouwdere huis van dochterlief. Zwaar dement en aan het eind van haar krachten nog even verhuizen. Om vervolgens rustig de laatste adem uit te blazen.

Schippersvrouw

Daar zat ze, op die stoel. Haar lievelingsplekje. En dat was haar voetenbankje. Annette Wagter kijkt er met een vertederde glimlach naar. Een zweempje verdriet, vooral tevredenheid en goede herinneringen. Moeder was een schippersvrouw. Vaak en veel onderweg op de binnenvaart. Eenmaal met manlief aan de wal krijgt Alzheimer haar te pakken. Een herseninfarct in 2003 maakt opname in Ter Schorre in Terneuzen nodig. Negen jaar woont ze daar. Met regelmatig uitstapjes naar dochter Annette, op een steenworp afstand.

 

In een opwelling zei ik dat ik haar mee naar huis wilde nemen.

 

Eind 2012 is het einde van haar leven in zicht. ‘Het leek me niets om met een stervende moeder op Oudjaar in zo’n groepswoning te zitten, hoe goed het daar ook was... In een opwelling zei ik dat ik haar mee naar huis wilde nemen. Mijn man ging onmiddellijk haar slaapkamer in orde maken. De verzorgenden reageerden behulpzaam, enthousiast zelfs. Als er geen bus voor haar bed was, wilden ze haar wel naar mijn huis duwen!’

Ervaring

Annette Wagter heeft ervaring. Haar zus, jong nog, begeleidt ze in de laatste maanden van haar kanker. En ook Pa staat ze op het einde bij. Dat moeder bij haar thuis zal sterven is bijna vanzelfsprekend. Als deze op oudjaarsochtend zegt dat ze klaar is en niet meer wil eten, is het zover. Ze nemen haar mee. Alleen vervelend dat haar oudste dochter in Puerto Rico zit en pas 12 januari in Nederland kan zijn, hopelijk op tijd voor de uitvaart. De begrafenisondernemer rekent uit dat moeder dan niet vóór 5 januari mag overlijden.

 

De begrafenisondernemer rekent uit dat ze niet vóór 5 januari mag overlijden.

 

’Ik heb dat hele verhaal met mijn zus besproken aan de rand van haar bed. Mijn broer was bang dat moeder het zou horen. Nou, dat vond ik geen punt. Sterven hoort bij het leven. En het ging soepel. Vanuit SVRZ hebben ze steeds contact gehouden en gevraagd of ze iets konden doen. Prima! Zaterdag 5 januari om half één hadden we familieberaad. Om tien voor één werd moeder plotseling slechter. Om vijf voor één komt mijn zus uit Utrecht aan. Gauw nog even naar de WC. En precies op het moment dat ze de slaapkamer binnenstapt, blaast moeder de laatste adem uit. Timing! Ik krijg weer kippenvel: net een film.’ 

Suggesties?