Samen op een kamer. Ons zorghotel!

Aafje Vonno Cliënt, woont met man Frans tijdelijk in ’t Gasthuis, Middelburg

‘We noemen het Ons Zorghotel.'

Ik moest binnen een jaar mijn tweede nieuwe knie en kon niet meer voor Frans zorgen. Hij heeft dementie en we kunnen het gelukkig nog goed samen aan. Maar nu even niet.’

‘Het is een gat in de markt.'

Nergens anders kun je op Walcheren met z’n tweeën terecht. Eerst zat Frans elders in het gebouw, achter een gesloten deur. Vervelend. We hebben erover gesproken en nu hebben we samen een kamer. Fijn.

 

Een kamer is als een mantel. Een huis ook. Ze moeten je passen.

‘Alzheimer maakt mensen anders.'

Frans natuurlijk, maar ook de mensen die het weten. Ze gaan anders reageren. Daarom vertellen we het eigenlijk nooit. En dat gaat prima. Hij valt soms even stil, maar heeft nog steeds z’n Amsterdamse humor.

‘We komen uit de Randstad.'

Ik heb er jarenlang lesgegeven in informatica. Het begon met schrijfmachines voor administratief personeel. Toen kwamen de computers en veranderde mijn vak. Na ons pensioen zijn we in Zeeland neergestreken. Geen moment spijt van gehad!

‘Een kamer is als een mantel.'

Een huis ook. Ze moeten je passen. Dat doet deze. Een goede oplossing voor mantelzorgers die zelf even niet alleen verder kunnen. En de verzorging is prima. Ik ga hen echt promoten: kaart een probleem aan en binnen een kwartier is het de wereld uit.

Suggesties?