Onze deuren staan altijd open

Violetta de Rooy, Leo Adriaanse, Rianne Pladdet Medewerkers welzijn

De cliënten woonden vroeger allemaal in hun eigen huis. In hun eigen vertrouwde buurt, middenin de samenleving. Nu zijn ze bewoners van een SVRZ gebouw, dat hen zorg en veiligheid biedt. Zijn ze geïsoleerd? Niets is minder waar. Het contact met de buitenwereld is er nog steeds, vaak zelfs sterker dan eerst.

De deuren staan wagenwijd open, letterlijk en figuurlijk. Iedere dag komen er familieleden, vrienden en vrijwilligers binnengewandeld. En, als ze kunnen en willen, gaan de cliënten zelf ook naar buiten. Spontaan, of ‘georganiseerd’ door de medewerkers Welzijn. Die willen maar één ding: dat ‘hun’ mensen gelukkig zijn in deze levensfase, het gevoel hebben dat ze erbij horen. Ook in de buurt.

 

Violetta de Rooy (De Molenhof), Leo Adriaanse (De Vurssche) en Rianne Pladdet (Ter Schorre) zijn drie van de dertien medewerkers Welzijn bij SVRZ in Zeeuws-Vlaanderen. Als je hen vraagt hoe ze de buitenwereld binnenhalen in de levens van hun cliënten, dan kunnen ze tálloze voorbeelden noemen. Toch willen ze eerst iets kwijt: ‘We bieden van alles aan, maar niets moet. De ene cliënt doet graag overal aan mee, de ander zit het liefst rustig alleen op zijn kamer.”

Kinderen & Ouderen

In De Molenhof worden allerlei maatschappelijke projecten aangeboden zoals een poëzieavond, een voorleeslunch en een dansproject van Dansdroom. En voor wie met moderne media wil leren omgaan is er het Tabletcafé. Oud en jong ontmoeten elkaar via het Kunstproject. Regelmatig sluiten buurtkinderen, kleinkinderen en zelfs achterkleinkinderen aan. Violetta: ‘Dat heeft een langdurig effect. Want als de drempel weg is om binnen te lopen, dan schuiven kinderen steeds makkelijker aan. En maandelijks krijgen we bezoek van het nabijgelegen kinderdagverblijf. Het is een mooi voorbeeld van tweerichtingsverkeer tussen de buurt en De Molenhof.”

Ook bij De Vurssche in Axel komen de kinderen van het dagverblijf regelmatig op bezoek. “Je moet soms wel een beetje oppassen met de drukte natuurlijk, want niet alle mensen kunnen dat aan”, zegt Leo. “Voor ons werk geldt altijd: kijk goed naar de mensen. Als ze niks zeggen, probeer dan te ‘lezen’ wat er in hen omgaat. Want alle emoties blijven bestaan, ook bij vergaande dementie.”

Kijk goed naar de mensen en probeer te ‘lezen’ wat er in hen omgaat

De Mannengroep

“Bij ons is er sinds kort een Mannengroep”, vervolgt Leo. “Ik ga met die heren soms even gezellig naar een café in de buurt. Maar ze doen samen ook hun eigen dingen. Bijvoorbeeld eens lekker schoffelen in de groentetuin. Of herinneringen ophalen bij een borreltje. Op donderdagmiddag is de rolstoelbiljart vereniging Zeeuws -Vlaanderen actief in De Vurssche. Het is een vereniging waar iedereen aan kan meedoen. O ja, ook leuk: de vinylavond. Kwam er iemand elpees draaien. Geweldig!”

Uitstapje naar de buren …

Rianne heeft voor Ter Schorre in Terneuzen veel contact met lokale organisaties en basisscholen. “Twee jaar geleden hebben kinderen en cliënten, samen met Natuur & Zo, een bijenhotel ingericht”, vertelt ze. “Verder organiseren we samen met een basisschool een spelletjesmiddag. Ook hebben we met cliënten een uitstapje gemaakt naar onze buurman, Drankenhandel Kolijn. We hebben er iets gedronken en gezien hoe het allemaal werkt bij dat bedrijf. En op 8 december was er een gezellige Kerstmarkt, ook weer samen met de naburige scholen.”

 

Leo, Violetta, Rianne en hun collega’s pakken alle kansen: Burendag, Kinderboekenweek, Nationale Pannenkoekendag, NL Doet, enzovoorts. En ze sturen de vrijwilligers aan, die meegaan naar de weekmarkt, op de duofiets stappen of cliënten begeleiden bij, bijvoorbeeld, de Avondvierdaagse. SVRZ haalt zo de buitenwereld naar binnen! En als ze kunnen én willen brengt SVRZ de cliënten naar buiten!

 

 

Suggesties?