Niemand tussen wal en schip

Hartwig Meyer Cliënt revalidatieafdeling

Zijn ene been is geamputeerd. De lijn van de bunkerboot slaat om zijn andere voet en sleurt hem het water in. Met grof geweld. Een dubbele breuk. Hij wordt gered, maar wonen en werken aan boord van een binnenschip zit er een tijdje niet in. SVRZ biedt uitkomst. Na de revalidatie is er plek in een van de seniorenklinieken.

 

Hartwig Meyer - door iedereen kortweg en hartelijk Herbie genoemd - kan z’n geluk niet op. Hij krijgt aandacht, voelt zich niet opgejaagd, kan naar een nieuw bestaan toewerken. Hij wil weer gaan varen. Zeeland is zijn uitvalsbasis, maar feitelijk is het schip zijn thuis. Daar zijn de kapitein en de scheepsgezellen. Die wachten op z’n terugkomst. Het voelt als familie. En ondertussen weet hij zich bij SVRZ ook welkom.

Spin in het web

Elke cliënt in een seniorenkliniek krijgt een casemanager. Deze zorgt dat alles op rolletjes loopt; van intake tot vertrek. Maatschappelijk werker Marjan Saija heeft deze rol: ‘Eigenlijk ben je een soort duizendpoot, die overal te hulp schiet. Liever zie ik me als een spin in het web, die alle lijntjes goed in de gaten houdt. Behandelaars, financiering, afspraken, voortgang, verwachtingen, thuissituatie, inzet van familie... Niet zaken overnemen, maar hier en daar een duwtje geven.’

Vooral tijdelijk

Tijdelijkheid is het sleutelwoord. Daar is Herbie niet mee bezig als ze hem op die septemberdag uit het water vissen. Hij ziet de brandweerlui en het ambulancepersoneel. Hij voelt de pijn, kijkt verdwaasd naar zijn dubbel geknakte been. Foute boel. Hoe moet dat nu verder? De schrik slaat hem om het hart. Het schip is zijn thuishaven. Hij is stuurman, maar doet ook allerlei onderhoud en huiselijke klussen. Al dertien jaar vaart hij met dezelfde kapitein. Stiekem denkt Herbie dat deze hem als een wat oud uitgevallen zoon beschouwt. Met zijn familie in Duitsland heeft hij nauwelijks een band. Alleen als hijzelf schrijft of belt, is er contact met z’n zus. Hij weet niet eens of z’n broer getrouwd is. Of misschien alweer gescheiden.

‘Ik houd wel van gezelligheid, maar ook van de vrijheid om zelf te doen wat ik wil

Z’n eigen leven

Herbie leeft z’n eigen leven. En soms dat van de helden in een van zijn avonturenromans. Dan is hij bijvoorbeeld stuurman van een onderzeeër op een moeilijke missie. Dan is zijn taak om mensen of zelfs de wereld te redden. Altijd hoort hij bij de goeden. Slecht zijn...dat gaat er bij hem niet in. Ook tijdens zijn verblijf bij SVRZ duikt hij in zijn boeken; liever dan met anderen spelletjes doen. Dan wil hij ook niet gestoord worden.

Kerst

‘Ik houd wel van gezelligheid, maar ook van de vrijheid om zelf te doen wat ik wil: puzzels oplossen, teevee kijken, lezen, met de zusters praten en lachen. En natuurlijk nadenken. Allerlei gedachten vliegen door m’n hoofd. Over hoe mijn leven is geweest. Over hoe de tijd vliegt. Over hoe het straks aan boord gaat, met een stok, een been kwijt en het andere een beetje kapot. Over hoe het kan dat ik zo slecht op mezelf let, dat vorig jaar mijn voet zwart werd en m’n been afgezet moest worden. Over hoe fijn het is dat ik nu weer hier mag opknappen, met veel hulp en fysiotherapie. En over de kapitein en z’n vriendin die hier toch maar mooi het kerstdiner konden genieten. Ik mocht ze zomaar uitnodigen.’

 

Seniorenklinieken

Op vier plekken in Zeeland kunnen bij SVRZ mensen terecht die tijdelijk verpleeghuiszorg nodig hebben: seniorenklinieken. De huisartsen hebben hierover een brief gekregen.   

Suggesties?