Kleinschalig wonen, we zijn met z’n allen net een klein gezin

Angelina Serrarens Medewerker SVRZ

Gerrie Hilferink en Angelina Serrarens werken graag in het kleinschalig wonen. “Bij Ter Schorre staan twintig huizen, per twee verbonden door een serre, met een omheinde tuin”, vertelt Angelina. “Ieder huis heeft zes of zeven slaapkamers, een grote huiskamer en een keuken. In deze woning verblijven ouderen met dementie. Daarnaast biedt SVRZ ook kleinschalig wonen aan mensen met lichamelijke beperkingen of een chronische ziekte.

“In De Vurssche zijn nu acht zelfstandige groepswoningen dementie met eigen appartementen, in het bestaande gebouw”, vervolgt Gerrie, die daar teamleider Zorg is. “Ook hier vinden zeven mensen een nieuw thuis. Ze worden begeleid door een klein vast team van SVRZ medewerkers ” 

De warmte van een gezin

 

Een nieuw thuis. Omdat je niet meer alleen kan wonen, of omdat je partner je niet meer kan verzorgen. Dat is een hele overgang. Binnen het kleinschalig wonen van SVRZ vinden mensen tóch weer een thuis. En de familie vindt rust. “Het lijkt sterk op een gezin, waar we veel samen doen, maar ieder wel zichzelf mag zijn”, legt Gerrie uit. “Er is een gezamenlijke huiskamer waar de meeste mensen graag zitten. Daar is altijd wel iets te doen of te zien. Ook zijn er buiten de woning activiteiten waar ze aan kunnen meedoen. In het begin moeten ze even wennen, maar vaak krijgen ze juist door de verandering interesse in nieuwe dingen.    

Lekker uitslapen?

“Vaste gewoonten willen we niet doorkruisen”, benadrukt Angelina. “Uitslapen? Juist vroeg naar bed? Het kan. Soms kunnen ze het niet meer zeggen. Om te ontdekken wat hen blij maakt, observeren we dus heel goed en praten we met de familie. Bij kleinschalig wonen kan je echt uitgaan van het individu, dat maakt het voor ons ook een fijne baan.” Gerrie voegt toe: “Respect voor de eigenheid van onze bewoners, dat vind ik enorm belangrijk. En dat kan dus bij deze manier van werken.”

Lekker lang slapen? Kippen in de tuin? Waarom niet?

Zelf koffie zetten en mee-eten

Gerrie: “De familie is heel welkom, altijd! Het is het nieuwe huis van je vader, moeder, opa of oma. Of je partner. Die kan je altijd opzoeken. En je zet hier gewoon zelf je koffie. Mee-eten is mogelijk, en samen tijdens de feestdagen iets organiseren? Ja graag! Net als in een echt gezin in overleg met elkaar.” "En net als in een echt gezin doen we ook gewoon boodschappen in de supermarkt, we koken, wassen en maken schoon”, vervolgt Angelina. “We bespreken wat we gaan eten.  Wat vindt de één lekker, en lust de ander echt niet? Sommige mensen gaan mee naar de winkel of de markt. of ze helpen mee met aardappelen schillen of koken. Meedoen mag altijd, niets moet."

“Door samen te zijn en samen te leven zijn we ook heel alert op eenzaamheid. Soms woont de partner van een bewoner nog wel zelfstandig thuis. Wij vinden het heel normaal dat die ’s avonds gezellig komt mee-eten. Waarom niet? Binnen SVRZ krijgen wij veel zelfstandigheid en vrijheid om zelf te beslissen.”

Kippen? Het kan!

Doen wat de mensen graag willen. Dat, wat een schittering in hun ogen brengt. SVRZ gaat ervoor. “Waarom niet? Dat is de vraag die we onszelf stellen. Zoeken naar mogelijkheden waardoor iets wél kan”, vindt Angelina. En Gerrie besluit lachend: “Zo was er bij ons een meneer die graag twee kippen wilde. Die wonen dus nu in onze binnentuin! De verzorging lossen we samen op. Wat haalbaar is, dat doen we gewoon.” 

Suggesties?