Jolanda Schipper houdt moed

Jolanda Schipper Cliënt SVRZ 't Gashtuis

 

Ze is niet voor het geluk geboren. Maar haar optimisme is haar redding. Zo ziet Jolanda Schipper dat zelf. Meer dan twintig jaar ziektes. Levenslang arbeidsongeschikt. Invalide. Aangewezen op zorg en hulp. Na lange revalidatie weer thuis. ‘Ik begin het weer een beetje leuk te vinden.’ 

Zo begint het

Ze werkt als secretaresse op een scheepswerf. Ze houdt van uitgaan en sport tegen de klippen op. Een stoere meid. Op haar 29ste stapt ze uit bed en valt over de tafel heen. Languit op de grond bedenkt ze wat er mis kan zijn. Een kater kan het niet zijn. In het ziekenhuis stellen ze vast: MS, multiple sclerose. Beschadigde zenuwcellen in hersenen en ruggenmerg. Drie maanden verlamd in het ziekenhuis. Chemo om te redden wat te redden is.

‘Ik lag in bed als een dood vogeltje. Alleen m’n mond werkte nog.’ 

 

Weer gaat het mis

In de rolstoel naar huis. Ze krabbelt op, legt zich niet neer bij de slopende MS. In de sportschool probeert ze haar lichaam de goede kant op te dwingen. Maar koud een jaar later krijgt ze een hartinfarct. Bliksemsnel naar Antwerpen om gedotterd te worden. Na het herstel weer naar het fitnesscentrum van een vriendin. Ze zal haar ziekte eronder knokken. Dat is haar overtuiging. Ze begeleidt andere MS-patiënten bij het sporten.

‘Ik ben een bonk onkruid. Ik kom er steeds weer bovenop.’ 

De volgende klap

Ze leeft haar leventje. Een beetje saai. Er is hulp in de huishouding. Werken is er niet meer bij. Onzeker over wat ze kan. Nergens alleen naartoe durven. Piekeren. Vrienden haken af. Vrijwilligerswerk ziet ze zichzelf niet doen. De computer, de TV en muziek maken op een keyboard vullen haar dagen. In 2013 blijkt ze een knoert van een tumor in haar blaas te hebben. Chemo vernielt haar bloedvaten. Daardoor moeten ze een been amputeren. In drie kwartier is dat gepiept. Wat later duurt de levensreddende operatie zeven uur. Met succes.

‘Ik was ontsteld. M’n been kwijt?. Gooi mij dan ook maar in de kliko!’ 

Op de been

Ze moet herstellen van de kanker en revalideren. En ondertussen ook de MS geen kans geven. Driekwart jaar woont en oefent ze bij SVRZ in ’t Gasthuis te Middelburg. Vooral tussen oudere mensen, wat ze wel eens jammer vindt. Maar gezellig is het wel. En voor een verstokte roker als zij is er altijd wel een maatje te vinden. Op het laatst heeft ze het gevoel bij de inventaris te horen. Ze leert soepel manoeuvreren met de scootmobiel en korte stukjes lopen.

‘Ik stond op de oefenbrug en – pats – daar lag mijn been ernaast. Lopen durf ik nog steeds niet goed alleen.’ 

Zo gaat het verder

Terug in haar appartement in Vlissingen. De fysiotherapeut komt aan huis en ZorgThuis verzorgt elke dag een kwartiertje wonden in haar lies. De hulp in de huishouding is teruggeschroefd van zeven naar drie uur per week. Dat vindt ze minder, omdat zij er juist een handicap bijgekregen heeft. Alles kost haar nu meer tijd. Maar mopperen doet ze niet. Met haar 53 jaar heeft ze nog een half leven te gaan. Zolang mogelijk zelfstandig – dat is tegenwoordig het devies. En dat vindt ze prima.

Ik heb hier goede buren. Boodschappen, helpen als ik iets heb laten vallen? Ze doen het graag.’ 

Suggesties?