Ik voel me geholpen en verwend

Jannie Beuns Cliënt seniorenkliniek SVRZ Ter Valcke

Ze gelooft niet in wonderen. En toch overkomt haar er eentje. Doodziek neemt ze van iedereen afscheid. Een kleinkind duwt haar, met tranen in de ogen, een magische steen in de hand. De volgende ochtend is ze opgeknapt. De dood is weggejaagd. Jannie Beuns (78) vertelt blijmoedig haar verhaal. Te goed voor het ziekenhuis, te zwak om naar huis te gaan. In een SVRZ-seniorenkliniek sterkt ze aan.

Welkom

‘Stiekem voel ik me ook wel verwend. Waar krijg je nou zoveel aandacht? In het begin kon ik nog geen hand optillen. Dagelijks kijken ze wat ik aankan. Eerst wat oefeningen op de kamer. En nu, na een paar weken, kan ik al met de rollator naar de fysiotherapie. Alle mensen hier hebben het goede beroep gekozen. Dat merk je elke dag. Hier draait het om mij. Hier mag ik beslissen wat ik doe en wat er gebeurt. Heel anders dan in het ziekenhuis. Het voelde als thuiskomen. Alles maakt deel uit van het wonder dat me is overkomen.’

Ademnood

Medische fouten in het verleden hebben haar longen verwoest. COPD is de verzamelnaam van haar aandoening. Minder zuurstof, minder energie. Infecties liggen op de loer. Bij Jannie Beuns slaat een virus toe. Zelfstandig ademen is er niet meer bij. In het ziekenhuis komt ze op de intensive care. Na een tijdje is er de opluchting van enig herstel. Maar dan, hoge koorts! Ze voelt dat ze aan het overlijden is. Maar terug naar de intensive care wil ze niet meer. Niet wéér die buizen in haar lichaam, de infusen, de meters, de piepjes.

Geen zweverig type

‘Ik had het zó benauwd, was zó moe. Ik was klaar met vechten. Ze moesten me maar laten gaan. Dat was verdrietig, want ik heb zo’n lieve familie. Maar ik kon niet meer. En toen was daar mijn kleinzoon Robin, heftig huilend. Stel je voor: zo’n jongeman van twintig had voor z’n oma in Ierland een speciale steen gekocht. No worries, geen zorgen roept die steen je toe. Ik ben niet zo’n zwever, maar die nacht is er een wonder gebeurd.’

 

Ik had het zó benauwd, was zó moe. Ik was klaar met vechten.

Overleden man

Een visioen? Wanen? Koortsdromen? Ze weet het niet. Maar ze ziet twee figuren naast haar bed staan. Een kindje met een wandelwagen wordt al snel wazig. Het te vroeg geboren en overleden kleinkind? De andere is haar overleden man. Duidelijk. Toen hij – 45 jaar oud – overleed, waren zijn laatste woorden: ‘Je kan het!’ Ze moest voor de kinderen zorgen en gelukkig met hen worden. En dan staat hij 33 jaar later aan haar bed en lijkt te zeggen:’ Blijf nog even. Het is nog niet volbracht.’

Straks naar huis

‘Ik heb die nacht tussen hemel en aarde gependeld. Maar de volgende morgen stonden de verpleging en de dokters versteld van het herstel. Ik ben blij dat ik er nog ben. Dat ik nog van de kinderen en kleinkinderen kan genieten...van het leven... Als het meezit, helpen ze me hier weer op de been, Je eigen thuis is toch alles. Ondertussen heb ik niks te klagen. De behandeling en zorg zijn prima. En verder krijg ik knuffels, liefde en aandacht. En bedenk dat die ook nog eens niets kosten.’ Op vier plekken in Zeeland kunnen bij SVRZ ouderen terecht voor kortdurende behandeling en zorg. Na een ziekenhuisopname of op advies van de huisarts.

 

Seniorenklinieken

Op vier plekken in Zeeland kunnen bij SVRZ ouderen terecht voor kortdurende behandeling en zorg. Na een ziekenhuisopname of op advies van de huisarts.

Suggesties?