Het liefst ben je eigen baas

Frans en Ria Wagenaer Cliënten ZorgThuis

Vier uur is vier uur. Frans Wagenaer kan voor zich uit zitten staren en hij mag vergeetachtig zijn, maar daar heeft de hond geen boodschap aan. Hij meldt zich. Het is tijd voor een blokje om met het baasje. Vaste prik! En dus stappen die twee even later opgewekt door het Zeeuwse Axel. Maar er is soms ook somberheid in huize Wagenaer. Onzekerheid over hoe het nu verder moet. Hij is 72. Niet echt oud, maar zonder hulp redden hij en zijn zes jaar jongere vrouw Ria het niet.

Sluipmoord

Bijna dertig jaar lang beuken ziektes en gebreken op hun leven in. En tot overmaat van ramp begint nu ook het geheugen van Frans Wagenaer steekjes te laten vallen. Steekjes? Steken! - zo vindt hij. Gelaten, en een beetje verdrietig, stelt hij vast dat hij de oude niet meer is. De ziekte in zijn brein voelt als een sluipmoordenaar. Steeds meer ontglipt hem, steeds minder wil zich in zijn geheugen nestelen. Hij vindt het moeilijk om te praten over de vrees dat Alzheimer hem al in de greep heeft. Hij is bang zichzelf kwijt te raken, stukje bij beetje. Dat maakt verdrietig.

 

Frans Wagenaer: ‘Er blokkeert iets in mijn hoofd. Ik ga graag vissen. Ik kijk hoe een collega een bijzonder knoopje in de lijn legt, loop naar m’n eigen stekkie en ben het prompt vergeten. Erg toch?!’ 

Hart hapert

Frans Wagenaer is veertig en een bonk van een vent als z’n gezondheid de eerste haarscheurtjes vertoont. Suikerziekte. Een hele reeks aandoeningen volgt. Maagoperaties. Longontstekingen met de bijbehorende littekens. Een hart dat hapert. Zeven keer dotteren. Gewrichtsontstekingen. Een allergie tegen veel medicijnen maakt het er niet makkelijker op. Fietsen gaat gepaard met gedwongen pauzes: uitrusten op een trapje of bankje onderweg. Uiteindelijk dreigt het hart helemaal stil te vallen en volgt in 2013 een open hartoperatie. In diezelfde periode moet ook zijn vrouw onder het mes. Hulp is nodig.

Frans en Ria Wagenaer houden vertrouwen

Optocht van kwalen 

Terug in de tijd: Ria Wagenaer is ook goed veertig als bij haar het sukkelen begint. Een ware optocht aan kwalen. Eerst sterk afvallen: darmontstekingen, de ziekte van Crohn. Dieet en zware medicijnen brengen haar lichaam uit evenwicht. Ze krijgt neuropathie, de naam voor ernstige en chronische zenuwontstekingen. Pijn. Heftige botontkalking, met als gevolg herhaaldelijk gebroken armen. Daar komt een medicijnvergiftiging en hartfalen overheen. De botten blijven broos: een gebroken heup en maandenlang revalideren in de nabijgelegen SVRZ-locatie De Vurssche. Als klap op de vuurpijl is ze even onhandig met de rollator. Ze valt op straat en breekt haar schaambeen.

 

Frans Wagenaer: ‘Ik slaap slecht. Als mijn vrouw ’s nachts opstaat, ben ik bang dat ze valt en weer wat breekt. Of dat ze bewusteloos is. Ik zie de paniek al voor me. Ik kan niks vinden, geen telefoonnummers, niks. Dat heb je met zo’n slecht geheugen.’
Ria Wagenaer: ‘Frans was altijd een grote hulp. Koken, poetsen, het huis opknappen, mij verzorgen, wonden schoonmaken, noem maar op. Hij is bovendien een Pietje Precies. Dat breekt ons op nu het met ons allemaal wat minder gaat.’


De veranderingen in de zorg doen een groter beroep op burgers. Om zelf meer taken op zich te nemen. Om te hulp te schieten bij zorg en ondersteuning van anderen. Ria Wagenaer is daarom actief in De Vurssche. Met plezier. Ze maakt deel uit van het zangkoor en doet – ondanks haar beperkingen – vrijwilligerswerk. De ontvangen hulp beperkt zich tot het hoognodige.

 

Frans Wagenaer: ‘Het liefst ben je eigen baas. In je huis en van je leven. Liever ben je niet afhankelijk. Minder huishoudelijke hulp is niet erg, als je weet dat ze zo nodig bijspringen. Ik heb daar vertrouwen in. SVRZ heeft ons nog nooit in de steek gelaten.’  

Suggesties?