Het bootje mis ik wel

Joke Pollie Cliënt


Joke Pollie (70 jaar) is deels verlamd door een beroerte. Op de dag dat haar partner overlijdt, krijgt ze direct een plek in Ten Anker te Tholen.

 Het was meteen raak. Ik zat op een paaltje op de dijk langs het kanaal. Komt een stoere schipper met z’n bunkerboot voorbij. Hij roept naar me. Diezelfde dag ben ik op mijn fietsje gestapt en bij hem op de koffie gegaan. In een wit pakje op zo’n olieboot, stel je voor! We hebben 27 jaar samengewoond.

Ik heb fijne herinneringen

Hij was een man van het water. Met ons jachtje hebben we heel Nederland doorkruist. Van de Wadden tot Maastricht. Overal verkocht ik spulletjes van reddingsmaatschappij KNRM. Vrijwilligerswerk. Om de nek een tas met geld en aardigheden. Leuk en dankbaar werk.

Ineens werd alles anders

Ik was pas 57 jaar. Even eerder had ik met de buurjongen gebeld. Ik vond dat mijn mond een beetje raar deed. Ik heb dat mijn zuster nog laten weten en die zou komen kijken. Toen viel ik zomaar om. Een beroerte. Ik heb nog drie kwartier op de keukenvloer gelegen.

Leven is inleveren

Mijn man had slechte longen. Het was angstig zoals hij ademde. Een lijdensweg. Toch sjouwde hij me al die jaren aan boord. Een week voor z’n dood heeft hij de boot verkocht. Hij dacht dan in de winter wat rust te krijgen. Het werd eeuwige rust. En nu zit ik hier…

Ik heb het goed

Het lijkt soms wel een hotel. Goed eten. Een kopje koffie met een koekje. Aandacht. Soms komen vrienden uit de jachthaven op bezoek. Of ik ga naar hen in de rolstoel. En korte stukjes kan ik lopen. Met behulp van Japie, m’n vierpotige wandelstok.’

Suggesties?