Een dagje treinen

Bianca van Wieren Medewerker welzijn

De heer Melkert zat al op me te wachten. Ik kreeg een hartelijke ontvangst. "Vanmiddag gaan we samen op pad, hè?" De heer heeft al van jongs af aan een passie voor treinen. Hij heeft wel zo'n 70 modeltreinen, vertelde hij enthousiast. Op de vraag of zijn vrouw er net zo blij mee was als hij, met al die treinen in huis, moest hij hartelijk lachen en grapte: “Ze had hier niets over te zeggen”.

Maar vandaag stonden de échte treinen op het programma. Dhr. genoot van de autorit, het zonnetje op de ramen, de mooie omgeving, de boten bij de Sluiskilbrug en de schepen in de sluizen van Terneuzen. Daar wordt nog steeds druk gewerkt aan de grote nieuwe west-sluis. "Ik vind het zo fijn dat ik zomaar met je mee mag," zei hij. "De tunnel is wel erg lang, hè?"

Dit is voor mij de eerste keer dat ik door deze tunnel rijd. Gelukkig kon de heer mijn rijstijl wel waarderen, al zou mijn eigen man het hoogstwaarschijnlijk niet met hem eens zijn.

Van Goes naar Vlissingen en terug

Aangekomen op het station in Goes was het even tijd voor een korte rookpauze. Langer niet, want de treinen vertrekken. Onderweg naar de poortjes vielen meteen de veranderingen op die de tijd van nu met zich mee heeft gebracht. De heer vond het mooi en was erg geïnteresseerd hoe het allemaal in zijn werk gaat. Om te zien hoe de kaartjes uit een gele automatenkast kwamen en niet door een vriendelijke mevrouw achter een loket werden overhandigd. Wat wonderlijk om te zien dat je eigenlijk ook digitaal met je telefoon treinkaartjes kan kopen en dat de jeugd een pasje heeft, waardoor ze gewoon, zonder te betalen, met de trein kunnen reizen. Wij kozen toch maar voor de echte kaartjes. Een kaartje voor de rit van Goes naar Vlissingen en terug. Een stukje beleving en leuk als herinnering.

Even een selfie maken

Tussendoor wat foto's nemen is natuurlijk ook wel leuk. Vooral als het reizen met de trein zo lang geleden is en je het vervoersmiddel erg op zijn waarde kan waarderen. “Tja", zegt de heer, "jij staat er helemaal niet op, ik wil een foto van ons allebei. Moeten we misschien iemand vragen?"  "Welnee", was mijn antwoord, we maken een selfie." Dhr. begint te lachen. "Wat gaan we maken? De wonderen zijn de wereld niet uit en hoe leuk is het om jezelf als spiegel in de telefoon te zien en dat je met het aantikken van het pijltje de camera om kan draaien en de foto's meteen kan bekijken. We namen tijdens de heenweg plaats tegenover een vriendelijke mevrouw die meteen een opening gaf voor een gesprek. Beneden in de coupé was er ook ruimte voor het plaatsen van bijvoorbeeld fietsen en kinderwagens. "Vroeger waren de stoelen niet blauw", vertelde de heer.  "Oh nee, welke kleur hadden ze dan?", was mijn vraag. "Donkergroen", antwoordde de heer. "Maar dit is veel mooier. Hoe kunnen we nu zien waar we zijn?" Ik wees naar het bord dat steeds met het verstrijken van de kilometers veranderde van naamplaats en op de borden op de stations zelf. Dat ging zo snel, dat het lezen van de namen bijna niet mogelijk was. 

Wanneer gaan we weer?

Op de terugweg naar Goes zaten we boven in de dubbeldekker. De conducteur vroeg onze kaartjes. Deze worden niet meer met een kniptang bewerkt, maar gewoon gescand met een soort pinautomaat. Alles was in orde. Wel vermeldde de conducteur dat wij de kaartjes de volgende keer even moeten aanmelden bij de doorgangpoortjes. Maar die poortjes stonden vanmiddag open en als doorgewinterde autogebruiker was dit ook voor mij erg nieuw.  Het was echt een gezellige middag. Bij terugkomst op het station in Goes dronken we als afsluiting een kopje koffie en thee met een heerlijke koek erbij. Onderweg naar Zaamslag pakte de heer mijn hand en met een glinstering in zijn ogen vroeg hij: "Wanneer gaan we weer?" De tijd vloog snel voorbij, misschien iets te snel naar zijn zin…

Suggesties?