De zorgen zijn nu even vergeten

FloorGriep Cliënt ontmoetingscentrum Nimmerdor

‘In je uppie zwemmen is saai. Het is best lekker in het water, maar het gaat om het contact met elkaar. Ik ben een mensenmens. Altijd heb ik volk om me heen gehad. Voor mij maakt dat zo’n dag als vandaag de moeite waard.’ 

Floor Griep vertelt wel drie keer over zijn werk als bedrijfsleider bij supermarkten van Albert Heijn. In Rotterdam, Rozenburg, Roosendaal en uiteindelijk Middelburg. Een druk leven, een rijk leven. Veel verantwoordelijkheden, veel op de werkvloer, elke dag anders, vele dagen leuk.

Vrouw krijgt vrije tijd

Nu is hij 81 en heeft hij het fijn met z’n vrouw. Ook dat vertelt hij drie keer en tussendoor steekt hij nog een paar keer de loftrompet over zijn Suus. Een lot uit de loterij, zo lijkt het. Op de dagen dat hij naar de dagbehandeling gaat, heeft zij de handen vrij. Mooi, want dat heeft een mens nodig. Ze moet niet door hem aan huis gebonden zijn. ‘Ik zeg vaak tegen haar dat ze gerust een paar dagen naar de kinderen kan gaan of naar vriendinnen van vroeger. Ze moet zich in vredesnaam om mij geen zorgen maken. En dan zijn er altijd nog de buren die wel een handje willen helpen, mocht dat nodig zijn… ‘

Geen problemen, zegt hij

Floor Griep maakt zich geen zorgen. Nooit gedaan ook, zegt hij. Als er een steen op zijn levenspad komt, slalomt hij er omheen. Dat vertelt hij tenminste. De tuin is een soort hobby; in elk geval een zinvol tijdverdrijf. En wandelen doet hij graag. Verder voelt hij zich drie keer per week welkom bij SVRZ. Zwemmen, fitness, uitpuffen, de actualiteit doornemen, hersengymnastiek, koffie drinken, gezelligheid en gezien worden. Ook veel geintjes verkopen. Want problemen lacht hij liever weg.

Elke dag is de moeite waard!

Zweedse koningin

Op SVRZ-locatie Nimmerdor werken de medewerkers volgens het motto ‘Elke dag de moeite waard’. De aanpak hebben ze afgekeken van de Zweedse koningin Sylvia. Als haar moeder halverwege de jaren negentig dementie krijgt, neemt zij het initiatief voor een nieuw en waardig soort zorg. Acceptatie  en verzachting in één. Uitgerekend op Valentijnsdag gaat Silviahemmet, het huis van Sylvia, van start en is al twintig jaar succesvol. Goed voorbeeld doet goed volgen. En zo landt de aanpak ook in SVRZ-locatie Nimmerdor in Grijpskerke.

Geen sores meebrengen

Jenny Mott , teamleider Zorg, kan er nog steeds blij van worden. En volgens haar ook collega’s, cliënten en mantelzorgers. ‘Het is een kwestie van bewust scherpstellen. Hoe maak je elke dag de moeite waard? Voor iedereen! Dat begint bij het binnenkomen. Met onze jas hangen we de sores van thuis aan de kapstok. Zo, die hinderen ons vandaag niet meer!’

Dragelijk maken

De medewerkers nemen elke ochtend een moment tijd voor overleg. De cliënten van die dag passeren even de revue. Gaat het goed? Wat vraagt aandacht? Zijn er problemen in huwelijk of relaties? Wat is nodig om de pijn die dementie heet, dragelijk te maken? Aan het eind van de dag is er, tijdens het opruimen, weer even tijd voor bezinning. Is alles op rolletjes verlopen? Wat hebben we geleerd? Wat kunnen we beter doen? En vooral: jeetje, voelen we ook wat dit betekent voor de cliënten en de mensen om hen heen? Jenny Mott : ‘Vroeger dachten we dat we de wijsheid in pacht hadden en deden we gewoon ons ding. Nu hebben we veel meer oog voor geluiden van cliënten en hun mantelzorgers. Zij zijn ervaringsdeskundigen, een welkom klankbord.’

Zwempret

Plezier heerst in zwembad Vrijburg is Vlissingen. Een handvol cliënten van Nimmerdor spettert, puft en oefent dat het een lieve lust is. De zorgen zijn verdwenen. De pijntjes weggevloeid. De spieren raken los. Welzijnsmedewerker Marjon Jobse, hbo-stagiaire Izaura Westeweele en vrijwilligster Eveline Vercouteren hebben de handen vol om de zwemmende groep in goede banen te leiden. Ze laten hen evenwichtsoefeningen doen op een drijvende buis. Watertrappen. Overgooien. Soms met gejoel en kabaal. Soms lijkt het een devoot gebed; de handen gevouwen, de blik naar binnen gericht, op zoek naar wat daar ooit huisde.

Sluipend verlies

Floor Griep geniet van het zwemmen. Maandag is een topdag. Hij voelt zich niet ziek. Dan niet. Nooit eigenlijk! Natuurlijk gaat alles wel wat achteruit. Maar dat betekent af en toe wat technisch onderhoud aan zijn lichaam – zo noemt hij dat. Zo is dat haperen van z’n geheugen ook een technisch probleem. Eén keer is het wat forser misgegaan. Een ontspoorde nekwervel, waardoor hij alleen nog maar naar het plafond kon kijken. Een operatie brengt dan uitkomst. ‘Ik kan nog steeds niet goed m’n hoofd draaien. Als ze bewonderend naar me fl uiten, moet ik een zakspiegel gebruiken om te kijken waar het vandaan komt. Als je nek vastzit, wordt je vanzelf wat soepeler in je heupen. Elk nadeel heeft z’n voordeel.’ Floor Griep mag de problemen graag weglachen. Af en toe lukt dat minder. Dan voelt hij het verdriet van sluipend verlies. De spiegel voorhouden Marjon Jobse vindt de aanpak van ‘Elke dag de moeite waard’ waardevol: ‘Je houdt jezelf en elkaar een spiegel voor. We waren al een hecht team met ruimte voor kritiek en complimenten, maar we zien alles nu nog wat scherper. Je kijkt ook bewuster naar de bagage die de cliënten op hun nek hebben. We werken aan een goede en vanzelfsprekende verhouding met het thuisfront. En die koesteren we. Met mailtjes, telefoontjes, gesprekken. Eerst was ik bang dat de overlegrondjes aan het begin en eind van een dag een vergadercircus zouden worden. Maar ze kosten geen tijd, ze besparen die juist. Doordat we sneller in de gaten hebben wat goed voor onze cliënten is en we ook beter werk leveren.’

Afscheid nemen

Teamleider Jenny Mott benadrukt het belang van samenspel met partners en familieleden. Deze worden als het ware deel van het zorgteam. Daar hoort veel wederzijdse uitwisseling van informatie bij. Veel gevoel ook. ‘Stel je voor dat zo’n ziekte je partner treft . Dat betekent op den duur volledige afh ankelijkheid. Je raakt je huwelijks- en sparringpartner kwijt. Je maatje… Daar moet je allemaal afscheid van nemen. Je moet het daarover durven hebben. Zo’n ziekte is één groot afscheid, een lang en heft ig rouwproces. Dus moet je zorgen dat elke dag nog de moeite waard is.’

Suggesties?