De touwtjes in handen houden

Maatje Inghels Cliënt ZorgThuis

Het verhaal van Maatje Inghels (74) Het verhaal van SVRZ.

 

Ze ziet er op-en-top uit. Altijd. Ze lacht veel en laat zich niet achter de geraniums planten. Als ze ooit doodgaat, wil ze wél geleefd hebben. Echter: ‘Het is me misschien niet aan te zien, maar zonder intensieve hulp ben ik nergens. Dan was ik verloren.’ 

Maatje Inghels-De Koeijer wordt nooit meer de oude. Een leven vol ziektes en gebreken heeft z’n sporen nagelaten. Op haar lichaam, in haar hoofd. Epilepsie, operaties, twee herseninfarcten, een reeks tia’s, aangetaste gewrichten. Eén arm weigert dikwijls dienst, één been kan ze niet optillen. Maar het ergst vindt ze het geheugen dat het steeds vaker laat afweten. Gebeurtenissen vervliegen binnen de kortste keren. Okee, de pincode vergeet ze niet, maar soms krijgt ze de vingers niet op de knoppen. ‘Ik ben in de zeventig, maar mijn lichaam is minstens twintig jaar ouder.

Zelfstandig blijven

‘Ik wil zelf de touwtjes van mijn leven in handen houden. Op mezelf blijven wonen. Op pad gaan. Als dat meer risico’s met zich brengt, dan moet dat maar. Wat ik niet mag vergeten, schrijf ik op een papiertje. En ik kan op SVRZ terugvallen voor hulp en zorg. Die krijg ik én de nodige aandacht. Ik ben er blij mee.‘

Blij blijven

Levenslust houdt haar op de been. Altijd al. Bijvoorbeeld wanneer ze als jonge vrouw na een epileptische aanval geregeld zes weken van de wereld is. Een paar dagen later loopt ze een modeshow, of gaat uit dansen. Nog steeds is ze verbaasd over de durf van toen.

En ook nu laat ze zich niet kisten. Het trouwfeest van de oudste zoon staat voor de deur. Stiekem ziet ze zichzelf daar al knoerhard in haar scootmobiel opduiken, een tros hartjesballonnen achter zich aanslepend. Wens of werkelijkheid? De tijd zal het leren.

Hulp is nodig

‘Natuurlijk zit ik wel eens in zak en as. Maatje huilt, Maatje lacht – zo ben ik. Maar er is geen reden voor mensen om me zielig te vinden. Ik kan niet zelfstandig douchen, ze moeten geregeld controleren of het goed met me gaat, het huishouden krijg ik niet alleen aan kant, ik heb massages nodig en trucjes om dingen te onthouden, maar ik ben niet zielig. En ik wil ook geen hulp die ik niet nodig heb, al denken mensen dat misschien.

Wat dat betreft, kun je beter met een gipsbeen vol handtekeningen rond sjokken… Dat ziet er tenminste echt hulpbehoevend uit.’

Herseninfarcten

Een jaar of zeven geleden gaat het mis. Een motorongeluk van een zoon:  levensbedreigend coma. Twee maanden later krijgt ze zelf een herseninfarct. Ze krabbelt op, maar voordat het zo ver is, blazen twee herseninfarcten de levenskaars van haar man uit. Die opeenstapeling van klappen, komt ze maar slecht te boven.

Wonen met zorg

Vier jaar geleden zet ze de stap naar woonzorgcomplex Welstede. Zelfstandig wonen met hulp bij de hand. De invulling van zorg en ondersteuning gebeurt in samenspraak. Wassen en strijken doet ze zoveel mogelijk zelf. Eten koken ook. Tafeltje-dekje blijft zolang mogelijk buiten de deur. Want als ze geen puf heeft om in de pannen te roeren, kan ze terecht in het restaurant van Zorgcentrum De Vurssche.

 

‘Soms nodigt m’n kleindochter me uit: Oma, ik trakteer op MacDonalds! En ondertussen fluiten de vogels speciaal voor mij een lied. Wat wil een mens nog meer?’

 

‘Maatje huilt, Maatje lacht – zo ben ik.’

Suggesties?