De laatste wens

Muriel Verzorgende in een kleinschalige woning

Een duik in de wolken. Vrij zijn als een vogel. Geen toekomst als boer of brandweerman, maar als vliegenier. Dat zijn oude dromen van een oude man. De moeite waard om een beetje waar te maken. 

Meneer Kramer (Piet voor ons) was een lieve, vriendelijke man die zijn hele leven slechts één grote droom had: piloot worden. Hoog in de lucht, daar wilde hij zijn. Zo vrij als een vogel. Maar u raadt het al, het is er helaas nooit van gekomen. Eén ding zat hem tegen; hij was doof. Communicatie over de radio is niet mogelijk als je niet kan horen en zo bleek zijn grote wens een luchtkasteel. Piet werd dus geen piloot, maar werkte zijn hele leven bij scheepswerf De Schelde. Toch bleef de onvervulde droom in zijn gedachten spelen.

 

Hij had zijn hele leven één grote droom: piloot worden. 

Het juiste gebaar

Een aantal jaren geleden kwam Piet bij ons wonen. Zijn hoge leeftijd begon hem parten te spelen. Ondanks zijn doofheid kon hij goed communiceren. Hij kon uitstekend liplezen en gebruikte gebarentaal. Tijdens het praten, articuleerden we heel duidelijk voor Piet, maar het voelde toch niet als gelijkwaardige communicatie. Mijn collega’s en ik gingen daarom op zoek naar websites over gebarentaal. Zo leerden we hoe gebaren zijn opgebouwd en hoe we deze in de praktijk konden inzetten. We leerden Piet ook steeds beter kennen, waardoor we al snel begrepen wat hij precies bedoelde als hij iets gebaarde.

Een grote droom

Piet vertelde ons uiteindelijk over zijn grote droom. Hij had in zijn kamer een grote boekenkast, die tot de nok toe was gevuld met boeken over vliegtuigen. Alle informatie uit die boeken zat ook in zijn hoofd en af en toe deelde hij zijn kennis met ons. Ademloos ‘luisterden’ we dan naar hem. We besloten dat we, in het kader van ‘de laatste wens’, iets moesten bedenken om zijn droom uit te laten komen. We konden hem natuurlijk geen carrière als beroepsvlieger cadeau doen, maar wat dan wel? Dankzij creatief nadenken volgde de oplossing al snel.

Ronkende zilveren vogels

Op een zonnige dag, hartje zomer, vertrokken we met Piet en alle andere geïnteresseerde bewoners naar vliegveld Midden-Zeeland. Er was uiteraard koffie met gebak, maar daar had Piet geen oog voor. De vliegtuigen, daar ging het om! Nooit zagen we iemand zó genieten van het opstijgen en landen van die zware, metalen machines. Ik vroeg of Piet iets kon ‘horen’ van de ronkende motoren en jawel: hij voelde het geluid in zijn buik. Het maakte de ervaring voor hem compleet. Een emotioneel moment volgde: Piet was tot tranen toe geroerd. Zijn ontroering en blijdschap werkten aanstekelijk en voor we het wisten, pinkten wij ook een traantje weg. Dat hij dit nog eens mee mocht maken.

 

Piet was tot tranen toe geroerd

Sorbet in de zon

We besloten deze speciale dag goed af te sluiten met een enorme sorbet bij ‘De Meerkoet’ aan het Veerse Meer. In het zonnetje, met een prachtig uitzicht vanaf het terras lieten we alle belevenissen van die middag de revue passeren. Hoeveel vliegtuigen hadden we zien opstijgen en landen? Welke types had Piet herkend? In welk vliegtuig zou hij zelf het liefst willen vliegen? Piet wist het allemaal. Zijn duim ging dan ook regelmatig omhoog; het was een topdag.

De laatste vlucht

Piet had een heerlijke dag gehad op vliegveld Midden- Zeeland, waar hij met veel plezier aan terugdacht. Maar daadwerkelijk met een kist de lucht in, als een echte piloot, was er niet van gekomen. Het uitje moest dus een vervolg krijgen. We belden opnieuw naar het vliegveld om een rondvlucht voor Piet te regelen. Op een vrijdagmiddag in oktober zou Piets droom eindelijk in vervulling gaan. Samen telden we de dagen af. Die bewuste vrijdagmorgen ging de telefoon. Het was de luchtverkeersleiding van het vliegveld. Door de aanhoudende, dichte mist kon de vlucht helaas niet doorgaan. Vreselijk vonden we het en met het lood in de schoenen brachten we Piet het slechte nieuws. U kunt zich voorstellen hoe teleurgesteld Piet was. We besloten zo snel mogelijk een nieuwe afspraak te maken, maar vanwege de winter kon dit op z’n vroegst pas in het voorjaar. Waar we bang voor waren, gebeurde: Piet ging die winter flink achteruit. In februari overleed hij. Zijn eerste en laatste vlucht heeft hij niet meer kunnen maken. Rust zacht, lieve Piet. We hopen dat je hierboven kunt genieten van al die mooie vliegtuigen in de lucht. We denken nog regelmatig aan je als er zo’n zilveren vogel overvliegt.

 

Het is niet makkelijk om in een afhankelijke positie te zitten en aangewezen te zijn op hulp van een ander. Daarom willen we onze bewoners de beste verzorging bieden. Het geeft voldoening om hen het stukje vertrouwen, veiligheid en gezelligheid te bieden dat ze nodig hebben. Dat kan op veel verschillende manieren. Bij SVRZ proberen we zoveel mogelijk met de cliënt te ondernemen en ze hun eigen keuzes te laten maken. Zo houden we iedereen betrokken bij de dagelijkse gang van zaken en is het voor de bewoners (bijna) net als thuis. 

Suggesties?