De grote Volksverhuizing

Joyce Verzorgende in een kleinschalige woning

Van groot naar klein. Van plezierig naar fijn. Van goed naar beter. Wonen zoals thuis. Met z’n allen een nieuw huis betrekken. Handenvol werk, maar wel spannend. En meteen een welkom gevoel.

Iedereen die wel eens is verhuisd weet wat een enorme klus dat is. Je moet rekening houden met alle details en je hebt altijd meer spullen dan je denkt. Zo was het ook bij de Vliedberg in Koudekerke. Een maand voor de verhuizing naar de kleinschalige woningen Ambachtsveld moesten we nog van alles regelen. De sfeer was positief gespannen. Kregen we het op tijd voor elkaar? Van een grootschalige instelling gingen we naar verschillende kleinschalige woningen. De inventaris verdeelden we over de woningen, maar er was lang niet genoeg om elk huis te voorzien van voldoende stoelen, banken, pannen, tafelkleden en ga zo maar door. Kortom, we moesten op pad. 

Krijgen we het op tijd voor elkaar?

Kopen met zorg

Met een paar collega’s togen we naar een winkel om inkopen te doen voor de nieuwe keuken in Ambachtsveld. Waar je normaal gewoon kiest wat je mooi vindt, wachtte ons hier een andere uitdaging. De verantwoordelijkheid voor een goede keuze lag bij ons. We verplaatsten ons in onze cliënten. Wat zouden wij willen als we in hun schoenen stonden? Moeten de borden groot zijn of juist klein? Welk bestek pak je het makkelijkst met stramme handen? En wat voelt aangenaam? Na lang wikken en wegen vertrokken we met afgeladen volle tassen en dozen naar de nieuwe woning. De keukenkastjes konden gevuld worden. De borden plaatsten we in de kast naast de oven, de pannen kregen een plek in de grote lade onder het fornuis en het nieuwe koffiezetapparaat kreeg een plekje op het aanrecht. De keuken streepten we van onze checklist af. Weer een zorg minder.

Bedje is gespreid

Achter alle items op de checklist, en dat waren er nogal wat, moest op korte termijn een vinkje staan. De volgende klus stond al op ons te wachten: bedden en nachtkastjes inventariseren. De Vliedberg telde voldoende nieuwe bedden en nachtkastjes om mee te nemen naar de nieuwe woning, dus gewapend met de inventarislijst gingen mijn collega’s en ik op pad. Elk bed achter elke deur werd geïnspecteerd. Toen we alle bedden in beeld hadden, regelden we dat ze op de dag van de verhuizing meteen op de juiste slaapkamer terecht zouden komen. Een heel geregel, maar wat is er nou heerlijker dan meteen in je eigen gespreide bedje te kunnen gaan slapen? Iedereen die wel eens is verhuisd weet wat een enorme klus dat is. Je moet rekening houden met alle details en je hebt altijd meer spullen dan je denkt. Zo was het ook bij de Vliedberg in Koudekerke.

 

Je hebt altijd meer spullen dan je denkt.

 

Een maand voor de verhuizing naar de kleinschalige woningen Ambachtsveld moesten we nog van alles regelen. De sfeer was positief gespannen. Kregen we het op tijd voor elkaar? Van een grootschalige instelling gingen we naar verschillende kleinschalige woningen. De inventaris verdeelden we over de woningen, maar er was lang niet genoeg om elk huis te voorzien van voldoende stoelen, banken, pannen, tafelkleden en ga zo maar door. Kortom, we moesten op pad. Kopen met zorg Met een paar collega’s togen we naar een winkel om inkopen te doen voor de nieuwe keuken in Ambachtsveld. Waar je normaal gewoon kiest wat je mooi vindt, wachtte ons hier een andere uitdaging. De verantwoordelijkheid voor een goede keuze lag bij ons. We verplaatsten ons in onze cliënten. Wat zouden wij willen als we in hun schoenen stonden? Moeten de borden groot zijn?

Tijd vliegt voorbij

Voor we het wisten, stond de dag van de verhuizing voor de deur. Na een kop koffie gingen we samen aan de slag. We verzorgden eerst de bewoners en maakten ontbijt voor ze. Voor de cliënten verliep de dag tot zover zoals alle anderen, maar dat zou veranderen. Verhuisdozen werden ingepakt en kleding en andere persoonlijke bezittingen verdwenen in rap tempo in het karton. Op elke ingepakte doos plakten we stickers met de naam en het woningnummer van de bewoners. ‘s Middags stonden de spullen van ‘Mw. De Jong, Ambachtsveld 27’ en ‘Dhr. Fassaert, Ambachtsveld 31’ gemoedelijk naast elkaar in een volgeladen verhuiswagen om daar aan een nieuw leven te beginnen, samen met hun eigenaars. Familieleden van bewoners en collega’s vormden bij aankomst van de verhuiswagen een welkomstcomité en vertrouwde handen pakten de dozen weer uit.

Mooi en warm

Tot zover liep alles gesmeerd, maar het meest kostbare moest nog arriveren. Onze bewoners kwamen aan zodra we het huis een beetje op orde hadden. Een spannend moment voor iedereen! De cliënten zagen het huis voor het eerst en waren er helemaal stil van. Toen kwamen de reacties. De een raakte wat in de war, terwijl de ander riep dat het zo mooi en warm ingericht was. Met koffie, thee en gebak gaven we ze een warm welkom in hun nieuwe huis. Ontspannen en blij. De checklist werd afgevinkt en de verhuizing was een feit. Op een kleinschalige woning koken we normaal zelf, maar we maakten er een feestje van en bestelden op deze bijzondere dag voor alle bewoners en medewerkers Chinees. Eindelijk zaten we daar samen aan tafel, na zo’n lange tijd van voorbereiding, en kon iedereen zich tegoed doen aan de schalen dampende bami, nasi en saté. De bewoners vonden het heerlijk, vooral omdat het eten zo zacht en daarmee gemakkelijk te eten is. Met goedgevulde magen begeleidden we de bewoners naar hun nieuwe kamers. Vermoeid door alle nieuwe indrukken, maar ook ontspannen en blij met hun nieuwe thuis, vertrokken ze naar dromenland. En wij? Wij begonnen na alle drukke voorbereidingen opgelucht, geïnspireerd en met duizenden nieuwe ideeën aan vele mooie en gezellige jaren in Ambachtsveld. 

 

Dit verhaal van Joyce illustreert hoe de nieuwe manier van werken in een kleinschalige woning vorm krijgt. Met meer verantwoordelijkheden, maar ook meer vrijheid. Ook ervaar je met hoeveel liefde de medewerkers omgaan met de cliënten waar ze elke dag mee werken. Hiermee is Ambachtsveld een succes. 

Suggesties?