Bergen bedwingen

Walt van Alphen Cliënt

Sport was zijn leven. Bestuurder bij de Judobond, organisator van evenementen,  fanatiek fietser. En dan is er Alzheimer. Walt  van Alphen kan het woord niet horen zonder  dat er tranen in zijn ogen springen. Weg hobby,  weg leven, weg toekomst – zo voelt dat. Maar hij is een knokker. Dus  klimt hij elke week op de hometrainer  en fietst de longen uit zijn  lijf. En een vrijwilliger die wekelijks  twee uur met hem wandelt, laat hij geregeld z’n hielen zien. 

Nooit meer... 

Dementie. Zo’n tweeëneenhalf  jaar geleden krijgt hij het te  horen. Een donderklap. Nooit over nagedacht. Alzheimer? Dat  overkomt anderen. Maar de artsen  kennen geen twijfel. Voor Walt begint de weg bergaf. Niet meer mogen autorijden. Ook op  de fiets misschien wel een  gevaar voor zichzelf en anderen.  Stoppen dus. Nooit meer de 330 kilometer van Maastricht naar Den Helder. Niet voor de elfde keer een Elfstedentocht op de fiets, 235 kilometer. Geen nieuwe Ronde van Vlaanderen, geen volgende Vierdaagse van Nijmegen. Hij is z’n hele leven al resoluut geweest, dus gaan ze de deur uit: de fiets, de helm, de  sportschoentjes, de wielershirtjes. Opgeruimd staat netjes! Het moet een nieuwe draai aan z’n leven geven. Drie keer per week dagbehandeling bij SVRZ helpt.

 

Geen nieuwe Ronde van Vlaanderen, geen volgende Vierdaagse van Nijmegen.

 

‘Ze begrijpen me. Eigenlijk ben ik een buitenmens. Van stilzitten krijg ik een zwaar hoofd. Tegen gezellig biljarten met een paar  maatjes heb ik niks. Maar dat getrut met een bal terwijl je op een stoel zit... dat is niks voor mij. Geef mij maar het stoerdere werk.  Daarom hebben ze geregeld dat  ik op de hometrainer forse trajecten  kan fietsen: de Alpe d’Huez, de Mont Ventoux, een rondje Walcheren. En dan ook nog gehaald en gebracht worden met een chauffeur, wat wil je nog meer...?’ 

Leer- en sponsorgeld 

Bruce, de zoon van teamleidster  Jenny Mott, heeft een bijzondere  band met Walt van Alphen. Zijn moeder neemt haar cliënt een  keer op sleeptouw naar een gehandicaptenrace. Bruce doet daaraan mee. Het klikt meteen. De oude sporter geeft enthousiast  adviezen over training, kleding,  voedsel, instelling en nog veel meer. De jongeman heeft  niet in de gaten dat dementie in  het spel is. Achteraf komt de schok. Zo’n leuke man, zo vitaal! Meteen daarop neemt  Bruce het besluit om bij de  meerdaagse van Deurne  sponsorgeld  bij elkaar te fietsen voor Alzheimer Nederland.  1350 euro is de oogst, mede  doordat Walt van Alphen bij zijn  oude sportvrienden heeft aangeklopt. Met een brief, zodat hij  zelf niet hoeft te vertellen dat de  ziekte hem in haar greep heeft. 

 

Je ontmoet lotgenoten, en dan blijkt er zelfs nog wat te lachen.

 

‘Eerst wil je het niet weten. Je  verbergt het. Maar dan ga je fouten maken en dat wil je niet. Dus geef je het een na het ander op. Je beseft dat je hulp moet accepteren. Je ontmoet lotgenoten, en dan blijkt er zelfs nog wat te lachen. Maar Alzheimer blijft als een vloek klinken. Mij zul je in het ontmoetingscafé met die naam dan ook niet tegenkomen. Liever loop ik een paar uur met m’n hoofd in de wind; een kaartje met gegevens bij me voor als het fout gaat. En als mijn gezondheid niet achteruit holt, loop ik volgend jaar de Kustmarathon. Samen met zo’n vierduizend man. Dus kwijt raken zal ik niet gauw.’  

Suggesties?